Siked!

Het World Cup-seizoen mag dan afgelopen zijn voor de boulderaars, het boulder-spektakel houd nog niet op! Afgelopen weekend was het bij Adidas Rockstars een festijn van sprongen, volumegeworstel, mantels en krachtvertoon. Dit alles werd uiteraard mooi opgezweept door live rockmuziek, met name bij Alex Puccio werd hiermee de juiste snaar geraakt!

Powerhouse Puccio

Na twee turbulente jaren vol blessures stond Alex Puccio weer sterk op de mat. Veel revalidatiewerk en een zomer hard buiten boulderen gaven haar de rust en de kracht om de meeste boulders ogenschijnlijk moeiteloos te klimmen.

Vanaf de kwalificaties leek Puccio zich al sterk te voelen en klom ze de zware boulders met haast nonchalant gemak uit. De vele dynamische en krachtige passen waren geen probleem voor deze goed getrainde veteraan, zij was helemaal in haar element:

It’s hard not to really enjoy climbing here at adidas ROCKSTARS, because all the boulders are so much fun – even more than in the world cups overall. They put so much energy and time into this competition to make it that amazing.

Bij de eerste finale-boulder begon de spanning toch toe te nemen. Nadat Puccio de lastige overkruispas had opgelost door middel van een subtiele pogo en ze de sloper op het volume wist te fixeren wist ze: deze boulder ga ik klimmen! Iets wat gehaast pakte ze de bovenrand van de wand en mantelde ze zich naar de eerste flash van de finale.




Boulder twee was geheel haar stijl: krachtig, compressie en met heel-hooks. Als enige wist zij dan ook deze boulder te flashen en daarmee stelde ze zich nadrukkelijk kandidaat voor de superfinale.

Alex Puccio in Boulder 2

Boulder drie daarentegen bleek uit haar comfort-zone en bezorgde de nodige stress. Na tijdens de eerste poging te worden gecorrigeerd op haar foute startpositie, zorgde een weinig overtuigende sprong bij de tweede poging voor het missen van de eerste dynamische pas.

Tijd voor een motivatie-boost, ze zweepte het publiek op en landde de dynamische pas! Helaas bleek de tweede dynamische pas net te onzeker en viel ze op haar geblesseerde enkel. Ze haalt even rustig adem, kijkt naar het publiek en vraagt nogmaals om steun. Bij poging zes valt alles op z’n plek, de bewegingen kloppen, het publiek juicht haar toe en ze werkt zichzelf sterk en zelfverzekerd weer omhoog. De derde top en een plek in de superfinale is een feit!




Janja Garnbret moest het in deze finale tegen Puccio opnemen. Ondersteund door het nummer Seven Nation Army snelden beide dames zich naar de wand en gooiden ze poging na poging er tegenaan om maar als eerste de top te zien bereiken. Na een aantal dynamische pogingen besloten beiden dames de boulder statisch op te lossen. Met nog maar één minuut op de teller wist Puccio de verre schouderpas vast te houden en werkte ze zich een weg naar de top, naar de nostalgische drukknop met bijbehorende confetti-douche, en naar een royale cheque.

 

Intens geluk bij Jongwon Chong

Ondertussen wordt er bij de heren de ene dynamische boulder na de andere geklommen. Tomoa Narasaki lijkt volledig in zijn element en flasht als enige de eerste boulder. Ook boulder twee bevat veel dynamische passen waarbij een beetje campuskracht niet misplaatst was.

Boulder drie zorgde voor een heel ander klimbeeld. De grote verzameling modules zorgde voor een lastige strijd. Na een worsteling van bijna twee minuten stond Jonghown Chong vol ongeloof op de wand in zijn flashpoging. Even later wist Narasaki de prestatie van Chong te evenaren, de superfinalisten waren daarmee bekend.

Jongwon Chong boven op boulder 3

Rennend naar de overwinning

Zodra het startsein klonk gaven de heren elkaar nog sportief een fist-bumb voordat ze naar de wand snelde. Narasaki leek te vliegen en stond binnen 17 seconden alweer op de top! Met deze bliksemsnelle top grijpt Narasaki voor het tweede jaar op rij de eindoverwinning op dit flitsende event.

Hele finale op je gemak nog even terugkijken? Check de registratie van de livestream hieronder!

Over de auteur Bekijk alle berichten

Pieter van Loon

Pieter is barman, boulderaar en routeklimmer. Hij klimt eigenlijk nooit omhoog, maar duwt de aarde naar beneden.