Siked!
Wereldkampioen Adam Ondra 2016

Merci Paris! Na een daverend finaleweekend is de strijd beslist. Bij het boulderen ging de wereldtitel naar Tomoa Narasaki (JPN) en Petra Klingler (SUI). De nieuwe wereldkampioenen speed zijn Marcin Dzienski (POL) en Anna Tsyganova (RUS). Maar het absolute hoogtepunt was toch wel de ontknoping van het leadtoernooi!

Het dak van de AccorHotels Arena bleef nog maar net op zijn plek nadat Janja Garnbret (SLO) en Adam Ondra (CZE) het goud pakten. Voor de ijzersterke Tsjech was het zijn tweede wereldtitel op rij. Wij besloten hem daarom een brief te schrijven…

Beste Adam,

Wat dacht je toen je zaterdagochtend uit bed stapte? Je zette eerst een kopje thee en vulde een kom met muesli en volle yoghurt. Misschien wat noten om de boel wat op te leuken. Waarom ook niet? Jij wist toen al: ik ben de nieuwe wereldkampioen.

Tijdens het tandenpoetsen keek je nog even in de spiegel, kromde je biceps en wuifde een handkusje naar het breed grijnzende spiegelbeeld. Zo zou je het vanavond ook gaan doen. Het lot had echter andere plannen…

Als ik de beelden van die dag terugdraai, was het de overmoed die je fataal werd. Je klom gedegen en vond een statische oplossing voor de eerste boulder. Chapeau! Het volgende probleem bleek een hardnekkige. Terwijl de Fransen weinig moeite hadden met de hoge mantel op de volume, vond jij het moment niet en tuimelde naar benee. Keer op keer.

Luister Adam, die volume kon er niets aan doen dat jij die boulder niet topte. Natrappen is ook bij klimmen onsportief. Net als het achteloos droppen van de scorekaart zodat de lieve dame van de jury die ergens op moest rapen trouwens.

Tomoa Narasaki

Maar ach, je werd toch nog tweede. Tomoa was net iets sterker, efficiënter en hield zijn hoofd wel koel. Zijn flash van de laatste boulder was zijn manier om te zeggen: “Volgende keer beter Adam”.

Het publiek bleef je daarentegen trouw en juichte net zo hard voor jou als voor hun geliefde Blauwen, die de gehele finale bijzonder gevaarlijk bleven. Vooral Manuel Cornu met zijn flitse kapsel, die uiteindelijk derde werd.

Ben je na de finale meteen naar huis gegaan? Of heb je nog gezien hoe Janja Garnbret de wereldtitel lead binnenhaalde? Wat een sensatie was dat. Anak Verhoeven topte de route al snel en ik dacht dat er meer zouden volgen. Toch bleef het tot het eind spannend, zoals een goed drama betaamt.

Zag je ook hoe Garnbret na de finale haar coach en Mina Markovic in de armen vloog? Niemand hield het droog op dat moment.

Janja Garnbret

De volgend ochtend stond je weer voor dezelfde spiegel. Je gooide een plens koud water in je verslapen gezicht en streek de weelderige bos krullen naar achter. “Je bent een icoon Adam, een legende. Nu moet je het alleen nog waarmaken,” zei je tegen jezelf. Gameface ‘ON’.

Wraak

De damesfinale van het boulderen bracht je weer terug naar de realiteit. De vijfde plaats van routinier Anna Stöhr legde de vinger op de zere plek: niets is zeker in dit leven. Voor een moment liet je deze gedachten door je hoofd gaan om uiteindelijk te besluiten dat dit ook een positieve zijde had. Het verlies van de boulderfinale behoorde tot het verleden. Vanaf nu zou je alleen nog maar winnen.

En de grijns keerde voor het eerst die dag terug op je gezicht.

Grijnzen werd lachen toen de Zwitserse Petra Klingler door de Japanse aanval beukte. Bravo Petra! Vive la Revolution! “Deze is voor jou Adam,” leek ze met haar laatste top te zeggen. Je applaudiseerde luider dan ooit toen Akiyo Nohuchi en Miho Nonaka het brons en zilver in ontvangst namen. Jouw wraak was zoet.

Petra Klingler

Petra Klingler

Inbinden was een routine geworden, maar dit keer was het anders. Voor een moment sloeg de twijfel toe en je voelde je hartslag versnellen. “Blijf rustig, blijf ademhalen en vooral: niet loslaten tot de eindgreep!”

Toen je de mat opliep wist je al dat Jakob Schubert ver gekomen was en dat Gautier Supper hem op die hielen zat. De wetenschap dat de route nog niet getopt was, maakte je niet zenuwachtig of nerveus. Integendeel, het besef maakte je meer ontspannen dan ooit tevoren. “Je kunt dit Adam,” hoorde je in je hoofd. “Je kunt dit…”

Als een razende klom je door het eerste deel van de route. Het klippen van setjes was bijzaak en pas voor pas kwam je dichter bij de titel. Toen je na het hupje de bak in handen had – en Schubert voorbij was – nam je voor het eerst dit weekend de tijd om van het geheel te genieten. Je wuifde naar het uitzinnige publiek en maakte je op voor de laatste passen van je triomftocht. Man, die Fransen kunnen klappen hè?

En ineens was het voorbij. De eindeloze uren van training hadden uitbetaald. Voor de tweede maal op rij ben je de beste klimmer ter wereld. En het enige dat je nog kon horen was het publiek.

“Adam! Adam! Adam! Adam!”

Adam Ondra


Foto’s: Bram Berkien – lifestyle photographer

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Paul Kaufman

Hoofdredacteur en mede-oprichter van Siked! Deze taaltechneut eet gewoonlijk keien als ontbijt, maar gooit eigenlijk net zo lief een touwtje uit. Naast klimmen en boulderen doet Paul vooral aan klimmen en boulderen.