Siked!
Hardlopen en klimmen

Het motregent, graadje of 5 en het is nu al donker. Niet het beste klimaat voor een rondje bewegingsvrijheid als je het mij vraagt. Maar het is dinsdag en dan wacht er een fijne gele route.

Ik visualiseer terwijl ik de veters van mijn verschoten witte Asics vastknoop. In mijn geleende drie strepen op marineblauwe parachutestof loop ik er toch al niet echt hip bij. Maar de semi-retro pijpen wapperen tijdens de actie wel relaxed om mijn benen. Terwijl ik 160 treden afdaal als warming up graaf ik in mijn geheugen naar het juiste wachtwoord. Dan tettert de inmiddels vertrouwde stem in mijn oren: “Start your workout.” Ik gehoorzaam.

Lees ook: Goede voornemens: de liefde en de ambitie

Leermeester

Sasha Digiulian en Paige Claassen doen het, en dat ziet er ongetwijfeld sexier uit dan bij mij. De tochten van Paige lopen dan wel over onverharde paden, maar de bewegingen zijn hetzelfde. In een La Sportiva-video vertelt ze dat ze haar lichaam zo in de gewenste vorm houdt tijdens de klimluwe periodes. En ze haalt gemakkelijker haar oude niveau als ze de rotsen weer bestormt.

Hardlopen is haar leermeester in omgaan met spierpijn en doorzetten als alle signalen van het lichaam wijzen op vermoeidheid.

Ik zoek naar een goed ritme in mijn ademhaling en daarmee dirigeer ik mijn benen. Bruce Springsteen wisselt Queens Of The Stone Age af zodat ik niet naar het kletsen van mijn zolen hoef te luisteren. Het loopt eigenlijk best lekker vandaag.

Totdat ik bij de drukste ader op mijn route moet inhouden voor de trage stroom van blik. Ik kies het momentum, laveer naar de overkant en zoek weer naar ritme. Mijn kuitspieren voelen als slierten kauwgom in de eerste fase van uitharding. Een straaltje regenzweet loopt in mijn ooghoek. Een rilling trekt een spoor van kippenvel over mijn armen naar mijn rug. Waarom deed ik dit ook al weer?

Klimniveau

Als je je klimniveau wilt verhogen, heeft hardlopen net zo veel nut als een zonnebril op sterkte voor Stevie Wonder. Althans, dat beweert bewegingsfysioloog Steve Bechtel in een blog op cruxcrush.com. Hij schrijft dat de aerobe fitness die je opbouwt door het ritmische voetenwerk te veel verschilt van het energiesysteem dat je aanspreekt aan de wand. In die zin heeft het geen enkel nut.

Maar bewegen, en hardlopen valt in die categorie, heeft ook zonnige kanten. Je onderhoudt je verbrandingsmotor en met een beetje geluk sijpelt er wat van je overtollige buikspek weg.

Ik heb mijn ritme teruggevonden. Lekker. En daar is zij ook weer. Ze vindt haar mededeling over de average pace belangrijk genoeg om de Sex Pistols met een nadrukkelijke toon te overstemmen. Zojuist vloog ik op snelheid nog een vrouw met een hond voorbij. Zij gingen zuid en ik noord, maar dat is een detail. De mededeling van de stem blijft ergens tussen mijn beide trommelvliezen plakken. Het laatste restje euforie bladdert van mijn gemoed.

Maar om de hoek gloort licht, dat van de parkeerplaats, de monumentale schoorsteen en de lichtbak van Monk. De lonkende gele route schudt mijn spieren wakker. Flash. Nu de fysio mijn schouder een boulderverbod heeft opgelegd, is mijn eindgreep na een een harde route een Grimbergen Blond.


In zijn volgende blog zoekt Stefan uit hoe hij bij het klimmen zijn schouders beter kan gebruiken.

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Stefan Cornelis

Stefan heeft twee passies: schrijven en boulderen. Voor de kunst van het woordrijgen heeft hij ontegenzeglijk talent. Als klimmer zal hij waarschijnlijk nooit Die Niederländische Jan Hojer worden. Maar de wand roept, als een verslaving. En met flappers en getapete vingers kun je prima typen.