Siked!

De winterse feestdagen zijn een tijd van ontspannen en veel eten. Behalve als je achternaam Brand is: dan is dit hét moment om in uitstekende temperaturen a muerte te gaan om een acht bij te kunnen schrijven op je scorecard!

 

Mark en Paul Brand togen, met support van hun ouders, naar Margalef om daar de nodige harde pockets weg te trekken. Mark wilde na een druk jaar met eindexamen, wedstrijden, een verhuizing en een nieuwe studie Natuur- en Sterrenkunde weer eens op echte rots klimmen en was benieuwd hoe het hem zou vergaan. De jongere Paul klom afgelopen herfst zijn eerste 7c+ in de Frankenjura en wist wat hij wilde: nog voor hij 15 werd een 8a-route kimmen.

 




 

De broers laten in hun reactie weten dat het weer ditmaal perfect was. De dagen waren lekker koel met nu en dan een zonnetje, perfecte dagen om in de sectoren Espadelles of L’Ermita te klimmen. Afgelopen jaren moesten de broers het uitvechten met kou en mist, niet bepaald waar je voor naar Spanje vliegt natuurlijk.

 

Mark Brand graast achten

Het thema van de trip van Mark laat zich makkelijk samenvatten: een waslijst achten werden afgevinkt. Hij besloot om te beginnen met vooral veel routes klimmen, om weer even in te komen. De lagere achten gingen hem makkelijk af, wat na een paar dagen al in een ticklist resulteerde waar menig klimmer van droomt. Op twee dagen klom de jonge klimmer zelfs drie routes van de achtste graad op een dag.

 

 

Na deze indrukwekkende opwarming werd het tijd voor iets harders. Op de eerste klimdag probeerde Mark al de 8c-route Pal Este. De passen ging toen best prima, maar hij besloot dat hij zijn tijd en huid beter kon investeren in meters maken. Afgelopen zomer was Mark al dicht bij het klimmen van opnieuw een 8c, nadat hij vorige jaar Fish Eye klom. Het werd in Margalef intussen steeds warmer waardoor ook de koele noordwanden aantrekkelijker werden. Toen broertje Paul een 8a wilde bekijken in de Cova Soleiada (letterlijke grot in de schaduw), zag hij daar de route L’espiadimonis (8c). Deze route begint als een 8a naar een holte, en heeft dan een harde sleutelpassage aan mono’s en ondiepe pockets eindigend aan een redelijke greep. Daarop volgt een uitklim van ongeveer 7c.

 




 

Verspreid over vier verschillende dagen deed Mark meerdere pogingen. Na de beta nog wat verbeterd te hebben ging het er uiteindelijk alleen nog maar om om in de sleutelpassage precies een vinger in een mono te mikken. De tijd begon te dringen, omdat na elke poging de huid steeds dunner werd en op meer plekken flappers verschenen. Een vriendelijke Duitse klimmer zei dat superlijm misschien zou helpen, waarna Mark bij zijn auto een flapper dicht lijmde. Na een nacht goed slapen en bij uitstekende omstandigheden, lukte de lastige pas in de eerste poging van de dag en was de route gedaan – Mark Brand schrijft daarmee wederom een 8c bij op zijn scorecard!

 

Complete ticklist Mark in Margalef

El orden está en el caos (8b)
Batuka (8b)
La Riera (8a+)
Camino a la perdición (8a+)
Braguetasso (8a+)
Doctor Feelgood (8a)
Plugim-pujant (8a)
Innuendo (8a)
Colocòn de resina (8a)
No chain, no gain (8a)
L’espiadimonis (8c)

 

Paul Brand zet zinnen op 8a

Of het aan de wijze lessen van topklimmer Alex Megos tijdens zijn bezoek aan Amsterdam ligt zullen we nooit weten, maar Paul Brand was in Margalef nauwelijks te stoppen. Na op de eerste dagen een aantal routes van de zevende graad geklommen te hebben zette Paul zijn zinnen op Telemaster (8a) in de sector Espadelles. Deze wand ligt vol in het zonnetje en is in de winter dus vaak net een indoor gym op een gemiddelde vrijdagavond. Een groot deel van de route lukte vrij snel, maar de cruxpas aan het begin van de route gooide roet in het eten. De gooi naar een gladde mono bleek te machtig, zodat een nieuw plan nodig was.

 

 

Gelukkig was daar Vicent Palau, een icoon van Margalef. Deze klimmer behaakte honderden routes en vervaardigde de topo. Als iemand wist waar Paul zijn pijlen op moest richten, was het Vicent. Zijn gouden tip: probeer Dr. Feelgood, een 8a-route van 25 meter lang zonder echt zware sleutelpas. Deze route lag in de Cova Soleiada, de tip van Vicent bleek indirect ook voor Mark dus goud waard. Na gestage progressie op één dag viel Paul in zijn derde poging vlak voor het makkelijke einde. Na een moment van contemplatie en verwerking van teleurstelling tikte hij in zijn vierde poging de route alsnog binnen. Mission accomplished en 8a in de pocket!

 

 

Ook 8a nummer twee moest er aan geloven

Paul wilde echter meer. Vicent vond dat hij ook de route Transilvania maar eens moest proberen, een 8a die lekker in het zonnetje lag. Omdat deze in de drukke sector Espadelles lag was een wekker noodzakelijk. Vader Brand startte de auto vroeg en reed zoon Paul naar zijn volgende doelwit. Paul omschrijft de route zelf treffend:

Net als in Telemaster zat voor mij het moeilijkste stukje onderin. Als je klein bent, moet je een beetje gooien naar een zijgreep. De rest was gewoon doorklimmen.

Toen de jonge klimmer eenmaal door had hoe hij moest staan voor deze gooi naar de zijgreep, was de rest zo gepiept. Ook 8a nummer twee was daarmee een feit.

Over exact deze route schreef Wouter Lancee dit stuk: hoe werk je toe naar je eerste 8a?

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Bram Berkien

Mede-oprichter van Siked! Verzorgt fotografie en een artikel hier en daar. Daarnaast ook zelfstandig werkzaam als active lifestyle fotograaf. Na een begin als boulderaar kan hij nu ook de lokroep van het sportklimmen niet weerstaan.