Siked!
goede voornemens - nieuwjaar

2017 staat voor de deur en het is dus weer tijd voor goede voornemens! Siked-redacteur Stefan heeft besloten om het komende jaar zijn grenzen te verleggen. In deel 1 van zijn nieuwe blogreeks over klimtraining maakt hij de balans op; is hij niet gewoon te oud om nog progressie te boeken?

De liefde en de ambitie

Een duim die half uit de kom staat, een scheurtje in een enkelband, een chronisch instabiele pols en een scheurtje in een schouderpees; dat is mijn opbrengst na vijf jaar klimmen.

Mijn klimcarrière aan de wand begint als ik al ruim in de dertig ben, onwennig stoeiend met mijn gordel terwijl mijn tenen paars aanlopen in mijn eerste paar synthetische rubber slofjes. Ik ben ietsje te zwaar, heb het evenwichtsgevoel van een dronken nijlpaard en ik ben net zo flexibel als een knotwilg.

Lees ook: Is boulderen de nieuwe fitness?

Een jaar lang word ik omhoog gestuwd door de muffe damp die langs mijn voeten omhoog kringelt, terwijl ik steun vind bij het touw, mijn navelstreng op de barre tochten naar de eindgreep.

Dan neemt een vriend me mee naar Monk in Eindhoven. Langzaam verlies ik mijn hart aan de korte routes en de dikke matten die me opvangen na elke mislukte poging. Hier leer ik mijn balans vinden. Mijn lichaam blijkt buigzamer dan ik ooit had durven dromen. Mijn spieren putten kracht uit de ambitie om moeilijkere routes te kunnen klimmen en ik ontwikkel zelfs mijn technisch vernuft.

Echte liefde

Echte liefde is vallen en opstaan, echte liefde kent ups en downs. Ik ben zo trots als een hond met behoorlijk wat meer geslachtsdelen dan zijn soortgenoten als ik met één hand de eindgreep van mijn eerste 6a vastpak. Alleen die andere hand. Voordat die de eindgreep bereikt, draai ik uit de wand. Na de zoveelste enthousiaste poging leer ik dat het niet verstandig is om mijn gewicht met een duim op te vangen. Op de foto staat een botje scheef; niks aan te doen. Tapen en van voor af aan beginnen.

“Echte liefde is vallen en opstaan, echte liefde kent ups en downs.”

Ik sta in een hoek op een duizelingwekkende halve meter hoogte. De beginpassen zijn routine geworden. Er is ruis op de lijn tussen mijn hersenen en mijn armen en benen. Misschien komt het door de ijle lucht. Achteraf weet ik wel zeker dat een gebrek aan techniek de oorzaak is.

Mijn hand moet naar de volgende greep, maar (zoals Bennie Nijman jaren geleden al filosofisch bezong) ik weet niet hoe. Ik doe een ultieme poging. De volgende dag zit ik thuis op de bank de tijd te doden met een boek. Rustend op twee kussens doet mijn enkel een aubergine na waar je een week van kunt eten.

Grenzen verleggen

Nu ben ik twee blessures verder. Eens in de zoveel tijd doe ik een paar stappen terug om vervolgens weer opnieuw te beginnen. Maar de liefde brandt nog steeds, samen met de ambitie om een compleet circuit 6b te kunnen klimmen; en daarna 6c, en daarna …

Lees verder: Mathieu Ceron over trainingsschema’s

Ik vraag me wel eens af of ik te veel wil? Of ik me erbij neer moet leggen dat er grenzen zijn voor een veertiger? Grenzen zijn er zeker. Maar ik ga de mijne verleggen. Het wordt tijd voor wat hulp om mijn techniek te verbeteren en meer kracht te ontwikkelen. En mijn gewicht, dat mag ook wel wat minder.

Ik houd je op de hoogte.


Stefans volgende blog gaat over klimmen en hardlopen.

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Stefan Cornelis

Stefan heeft twee passies: schrijven en boulderen. Voor de kunst van het woordrijgen heeft hij ontegenzeglijk talent. Als klimmer zal hij waarschijnlijk nooit Die Niederländische Jan Hojer worden. Maar de wand roept, als een verslaving. En met flappers en getapete vingers kun je prima typen.