Siked!
EUC Sportklimmen 2017

Afgelopen November kreeg ik een doorgestuurd mailtje van het Eindhoven studenten sportcentrum. Het was een uitnodiging om mee te doen aan het European Universities Championship in Kroatië. Het eerste wat ik dacht was: “vet! Ik krijg een kans om een internationale wedstrijd mee te maken!” De aanleiding van de uitnodiging was mijn eerste plek op het NSK lead 2016, die bij de dames door Aniek Lith gewonnen werd, iemand met wie ik een tijd intensief heb getraind.

Twijfels

Toen ik de uitnodiging doorlas had ik meteen wat twijfels. De uitnodiging was erg vaag en algemeen, gericht aan alle studenten die het goed hadden gedaan op een NSK, zonder enige specifieke informatie over het EUC zelf. Na een zoektocht op Google bleek het EUC een tweejaarlijks evenement en was sportklimmen sinds kort een onderdeel. Aniek was meteen enthousiast en haalde mij over om mee te doen. Volgens het reglement mocht je alleen inschrijven als team van twee. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik vond het erg lastig om een beeld te krijgen van de wedstrijd. Was het echt een Europees kampioenschap? Of lag de nadruk meer op Studenten-kampioenschap? De details van het programma bleven erg lang onbekend, tot ongeveer een week voor aanvang, toen stroomde de langdradige formeel opgezette mailtjes binnen en pas bij aankomst kregen we een briefing over het programma.

Die briefing hadden we we overigens gemist omdat we een van de mails niet goed gelezen hadden.

Go hard or go home

Voor de eerste dag stond boulderen op het programma. De “boulderhal” was gevestigd in een groot voetbalstadion, onder de tribune. Het eerste wat me opviel was een campusbord naast de ingang, maar zonder mat. Go hard or go home I guess?

Initieel was ik wat geïntimideerd door mijn concurrenten; een stel breedgeschouderde kasten die comfortabel in een split aan het rekken waren. Gelukkig voelde ik na de eerste kwalificatieboulder dat ik hier nog best eens iets zou kunnen klimmen.

Er waren in totaal acht boulders, volgens het format van het Europees jeugdkampioenschap. De boulders waren stuk voor stuk goed gebouwd door een internationaal bouwgezelschap. Uiteindelijk had ik 5 tops in 13 pogingen, waarmee ik als 20ste van de 36 eindigde.

EUC Sportklimmen 2017

EUC Sportklimmen 2017

Songfestival

Later die middag volgde de boulderfinale. De smalle hal was overvol met klimmers en ander publiek en het zicht op de finaleboulders was slecht. Door de locatie van de hal onder een tribune waren er veel grotachtige boulderwanden waardoor het publiek vaak maar vaak één boulder kon zien. Het was kiezen: kijk ik naar de heren of de dames?

De boulders op zichzelf zagen er indrukwekkend uit, met mooie nieuwe grepen, veel dual texture en interessante geometrische vormen. Ik moest denken aan iets wat Aniek de dag ervoor tegen me zei: “Het voelt aan als het Euro Songvestival: goed bedoeld, maar toch net knullig”. Mooie harde boulders, maar voor publiek of warming-up nauwelijks ruimte.




In de avond kwam het Euro Songvestival-gevoel nog sterker terug. De openingsceremonie begon om acht uur ‘s avonds. Alle atleten werden ietwat onhandig in een lange rij opgesteld, met een vlag van hun land en een bord van hun universiteit. Na lang wachten moesten we via een klein steegje een plein oplopen waar een chique publiek zat en een podium met twee gastvrouwen in jurk.

Er kwamen speeches van hoge pieten en een promotiefilmpje van het EUC. De ceremonie werd afgesloten met een groep professionele dansers die een Highschool Musical-achtige streetdance performance gaven waarin ze de drie sporten uitbeeldden: Basketball, Volleybal en Sportklimmen.

De ceremonie was om tien uur afgelopen. Tijd om aan zee op de promenade nog een biertje te drinken.

EUC Sportklimmen 2017

Aniek Lith bij het diner voor de atleten.

Google will find it

Voor dag twee stonden de lead- en speed-kwalificatie op het programma.

Toen Aniek en ik bij de shuttlebus aankwamen, was deze overvol. De organisatie had één shuttlebus per uur geregeld, voor alle sporters en dus ook voor de basketballers en beachvolleyballers. Gelukkig werd er een tweede bus geregeld.

Beetje jammer alleen dat het meisje van de organisatie niet wist dat de boulder- en lead-locaties twee verschillende plekken waren. Toen we weer aankwamen bij de boulderhal werd het duidelijk dat we fout zaten. Er werd druk getelefoneerd en gegoogled en een geruststellende zin van het meisje van de organisatie volgde “If we don’t find it, Google will find it”.

Vier minuten voordat de wedstrijd begon, kwamen we eindelijk aan. Gelukkig hoefde ik pas als 14e te starten, nog wel even tijd om tot rust te komen, op te warmen en de routes rustig in te lezen.

EUC Sportklimmen 2017

De overvolle bus.

De eerste route ging verrassend goed, mijn ervaring met jeugdwedstrijden kwam goed van pas en ik bleef rustig en klom hard door totdat ik bij het een na laatste setje door de verzuring uit de wand viel. Ook de tweede route ging me goed af, gelukkig waren de wanden niet zo hoog. Ik wist uiteindelijk als 13e van de 32 te eindigen met een groep finalisten boven me om “u” tegen te zeggen.

Negen finalisten hadden beide kwalificaties getopt en twee klimmers hadden er “maar” één, terwijl ze bij de andere route op dezelfde plek geëindigd waren. Dit leidde tot een grote finale van 11 klimmers.

Bij de dameskwalificatie klom Aniek sterk en rustig door zoals ik dat van haar gewend ben. De week die ze hiervoor in de Alpen had doorgebracht, had haar duur niet aangetast blijkbaar. Ze eindigde als vierde en had zich daarmee ruimschoots voor de finale geplaatst!

Voor mij zaten de wedstrijden er weer op, dus ik ging die avond uit met Jorrit, met wie ik de voorgaande twee weken had rondgetrokken en geklommen.

EUC Sportklimmen 2017

Voetjes van de vloer in Split.

Simon Lorenzi

Na een brakke ochtend kwam ik een erg enthousiaste en energieke Aniek tegen. Ze was met wat Britse en Poolse meiden naar een deep-water solo spot gegaan, de leadfinale begon toch pas om 15:00. Toen Jorrit en ik aankwamen om Aniek aan te moedigen waren de finalisten al begonnen met het inlezen van de routes. Vanaf een afstandje keek ik met de heren mee om te zien wat ik misliep. De route bestond uit een indrukwekkende aaneenschakeling van boulders met een toenemende moeilijkheid. Misschien had ik halverwege kunnen komen, dacht ik.

Toen de mannen eenmaal waren begonnen, werd al gauw duidelijk dat het een pittige route betrof. Een bouldertje met stevige schouderpassen aan het begin zorgde meteen voor moeilijkheden. Eén klimmer kwam slechts tot greep 7.

Naarmate de finale vorderde werd duidelijk hoe groot het verschil tussen de finalisten eigenlijk was. De betere heren liepen soepel door de eerste boulder heen, om een eind verder te worstelen met een koelkast. Helaas bleek die een maatje te groot voor de meesten, waardoor er zes atleten dezelfde score kregen (20+).

Maar de Belgische Wolves waren in topvorm. Nummer een, Simon Lorenzi, wist met een score van 32+ zijn landgenoot Sebastien Berthe (29+) achter zich te laten en behaalde een overtuigende overwinning.



Zilver voor Aniek

De damesfinale had gelukkig geen bottleneck. Ook hier was een groot verschil te zien tussen de finalisten. Toen Aniek de mat betrad kreeg ze groot applaus. Ze had ondertussen wat vrienden gemaakt door haar goede prestatie in de kwalificatie en het deep water solo-avontuur van die ochtend. Rustig als altijd klom ze de eerste moeilijke passen door, een boulder in het dak vereiste wat meer inspanning, ze paste er net niet lekker tussen, maar herstelde zich goed.

Ze klom ijzersterk en beheerst door en wist zich omhoog te vechten tot het één-na-laatste setje. Dit bikkelharde gevecht heeft haar een tweede plek opgeleverd! Tot haar genoegen boven een aantal dames van o.a. het Oostenrijkse en Britse sportklimteam.

EUC Sportklimmen 2017

Overzicht van de campus.

Terugblik

Het EUC was een toffe ervaring, een mooi buitenkansje om van een internationale wedstrijdsfeer te proeven. Toch was het ondanks de goede bedoelingen soms wat knullig. En omdat er veel studenten meededen voelde het soms bijna als een Nederlands Kampioenschap.

Toch was er één groot verschil. In plaats van één Tim Reuser liepen er bij deze wedstrijd wel een stuk of acht jongens van zijn kaliber rond. Simon Lorenzi heeft bijvoorbeeld al een 9a op zijn naam staan, iets wat slechts één Nederlander gelukt is.

Eigenlijk speelden er steeds twee wedstrijden tegelijk af: de kwalificaties voor alle klimmers en de finales, waar de halfgoden streden om toch nét iets verder te komen dan de ander.

Voor mij was het mooi om mee te doen met de eerste wedstrijd en ik ben blij dat halfgod Aniek ook van de andere heeft kunnen genieten.

Over de auteur Bekijk alle berichten

Pieter van Loon

Pieter is barman, boulderaar en routeklimmer. Hij klimt eigenlijk nooit omhoog, maar duwt de aarde naar beneden.