Siked!

Sinds het Nederlands Kampioenschap Boulder, dat zij op 16-jarige leeftijd won, kan niemand meer om haar heen: Julia Meijer. Vlak voordat ze naar Warschau vertrok, voor alweer haar derde internationale wedstrijd van het jaar, sprak Siked haar over trainen, wedstrijdspanning en de Olympische Spelen.

Julia, je was 11 toen je in 2011 begon met klimmen en nu, vijf jaar later, ben je Nederlands Kampioen boulderen bij de senioren. Hoe heb je je zo snel weten te ontwikkelen?

‘Via een vriendin, die een half jaar eerder was begonnen, kwam ik in aanraking met boulderen. Ik volgde twee proeflessen bij Monk Eindhoven en was daarna meteen verknocht aan het boulderen! Van het begin af aan heb ik meteen serieuze training gehad en ik ben ook vrij snel begonnen met wedstrijden. Na een half jaar deed ik mee aan mijn eerste wedstrijd, het NJK. Vreselijk spannend, ik vond er niks aan. Maar gelukkig verdwenen de zenuwen na een aantal wedstrijden en kon ik gewoon lekker genieten. Tegenwoordig ben ik alleen bij de seniorenwedstrijden nog gespannen, omdat het niveau van het deelnemersveld daar een stuk hoger ligt en de algehele competitie vrij serieus is.

julia-meijer-bram-berkien-1070-1
Inmiddels klim ik vier keer per week, drie uur lang; twee keer met Jong Oranje, één keer met Monk en één keer zelf. Ik vind het heerlijk om na een training helemaal op te zijn en elk aspect van het klimmen te hebben getraind. Uit krachttraining haal ik het meeste plezier, net als boulders in de overhang. Geweldig, van die dynamische passen waarbij je helemaal aan moet staan. In plaatroutes ben ik minder sterk, daar kan ik nog een hoop in verbeteren.’

Je was de grote verrassing dit jaar op het NK. Voor de ogen van 600 man publiek klom je – zo leek het althans – volkomen ontspannen de finale. Was je dan geen moment zenuwachtig?

‘Hoe gek het ook klinkt, het NK was de wedstrijd waarvoor ik het minste zenuwachtig was. Ik denk dat dat kwam omdat er geen verwachtingen waren: dit was het eerste jaar dat ik meedeed, ik wilde gewoon wedstrijdervaring opdoen. Ik was als zesde door naar de finale, waar ik ontzettend blij mee was en klom de boulders met het idee: ik zie wel, ik kan alleen maar hoger eindigen. Juist door deze instelling kon ik ontspannen klimmen, rustig de tijd nemen en een andere oplossing zoeken als de beweging die ik in gedachten had niet werkte.’

nk-boulder-bram-berkien-julia

Haar oplossingsgerichte denkvermogen heeft Julia op het NK weten te tonen. Met name in de derde boulder, waarin ze de instap wist om te toveren tot een renstart en zo als enige de bonusgreep kon fixeren.

‘Ik had al een paar pogingen gedaan en kwam gewoon niet omhoog, ik vond niet dat evenwicht. Op zo’n moment moet ik echt tegen mezelf zeggen dat ik iets anders ga verzinnen. Wat dat betreft is het voor mij heel prettig dat ik de andere deelnemers niet heb zien klimmen; dan had ik waarschijnlijk te veel vastgehouden aan de manier waarop zij het probeerden.’

Sinds vorig jaar is Julia lid van Jong Oranje. Naast gezamenlijke trainingen en professionele begeleiding, houdt dit ook in dat ze wordt uitgezonden naar internationale wedstrijden.

‘Hoewel het klimniveau op de Nederlandse (jeugd)wedstrijden erg hoog ligt, had ik toch niet verwacht dat we bij de internationale wedstrijden een kans zouden maken. Bij mijn eerste wedstrijd over de grens ontdekte ik echter al snel dat we qua niveau zeker niet onderdoen voor de deelnemers uit andere landen! Wel hebben de meeste klimmers die meedoen al zó veel wedstrijdervaring, dat hun prestaties op de internationale wedstrijden niet negatief worden beïnvloed door de spanning. Bij mij is dat soms nog wel het geval. Het idee dat het zó een grote wedstrijd is, zorgt er bij mij voor dat ik niet volledig ontspannen kan klimmen. Onbewust ga ik hierdoor veel harder in de grepen knijpen dan nodig is en maak ik onnodig stomme fouten. Ik ben al té vaak van de eindgreep afgegleden. Een betere concentratie, minder zenuwen en vooral meer internationale wedstrijdervaring opdoen; op die manier hoop ik dat ik ook op de internationale wedstrijden beter ga presteren.




Het format van de internationale wedstrijden, waarbij je 4 minuten krijgt om een boulder onsight te proberen, spreekt mij heel erg aan. In die 4 minuten kan ik alles geven, ben ik niet beperkt in mijn aantal pogingen (zoals bij de Nederlandse kwalificaties, met een maximum van 5 pogingen) en in de 4 minuten tussendoor kan ik weer opladen voor de volgende boulder. Ook vind ik het erg prettig dat ik me in mijn eentje kan focussen op de boulder en niet word afgeleid door de prestaties van andere deelnemers en hun manier van klimmen.’

julia-meijer-bram-berkien-1070-7

 

Je gaat na de zomer naar 6 gymnasium, traint vier keer per week en hebt in het weekend vaak een wedstrijd. Hoe combineer je dat allemaal en hoe ben je van plan dat in de toekomst te gaan doen?

‘Op dit moment is het allemaal goed te doen: school houdt gelukkig rekening met mijn trainingen en als ik lessen mis voor (internationale) wedstrijden is dat geen probleem. Na dit jaar wil ik geneeskunde gaan studeren, dan wordt het misschien iets lastiger. Ik hoop dat ik mijn tijd goed weet in te plannen en veel ruimte overhoud om te klimmen, maar mocht ik echt in de knoop komen, dan gaat mijn studie voor. Ik kan natuurlijk niet mijn hele leven blijven boulderen. Gelukkig heb je als student veel meer vrijheid om je tijd zelf in te delen, waardoor er hopelijk veel tijd overblijft om te trainen.’




In 2020 is boulderen hoogstwaarschijnlijk een onderdeel van de Olympische Spelen en van alle kanten word jij genoemd als dé grote kanshebber. Hoe schat je je eigen kansen in?

‘Ik zou het waanzinnig vinden om daaraan te mogen deelnemen en als ik die kans zou krijgen zou ik geen moment twijfelen, maar dit is zó’n lastige vraag! Het is voor mij onmogelijk te zeggen hoe ik er dan voor sta met boulderen; wellicht staat het dan wel op een lager pitje in verband met mijn studie. Hoe ik er nu echter tegenaan kijk, is dat ik er alles aan ga doen om beter te worden. Dat was tenslotte mijn doel toen ik begon met boulderen: plezier hebben, lekker trainen en steeds beter worden. Ik heb nooit gedacht: over zoveel jaar móet ik bij Jong Oranje, móet ik Nederlands kampioen zijn, móet ik buiten 8a boulderen. We zien het wel.’

julia-meijer-bram-berkien-1070-9


Tekst: Eva van Wijck
Foto’s: Bram Berkien

Over de auteur Bekijk alle berichten

Eva van Wijck

Student, 21 jaar en sinds 2011 verslaafd aan alles wat met klimmen te maken heeft. Eva houdt van klimmen, trainen en klimmen.