Siked!

Klimmen vraagt veel van je lichaam. Een eetstoornis lijkt optimaal presteren tijdens het klimmen dan ook lastig te maken. Toch blijken er de nodige klimmers te worstelen met zo’n verstoring van hun eetpatroon. Eva van Wijck vertelt over haar eigen ervaringen in dit persoonlijke verhaal.

Recent keek ik via de livestream een Worldcup Boulder, toen mijn aandacht opeens werd getrokken door een uitspraak van de commentator. In het inleidende praatje bij een van de mannelijke boulderaars vertelde hij dat deze klimmer al enige tijd met een eetstoornis worstelde. Ik was oprecht verbaasd: hoe kan iemand die zoveel van zijn lichaam vraagt het zichzelf aandoen om zich uit te hongeren? Maar ook: hoe kan iemand met een eetstoornis nog zo goed klimmen? Vrij snel realiseerde ik me echter dat ik mezelf dat ook jarenlang heb aangedaan.

Ik gok dat het 2010 was toen mijn eetstoornis er langzaam insloop en zich steeds verder ontwikkelde. Halverwege 2011 begon ik met klimmen en hoewel ik meteen fanatiek drie keer per week in de hal te vinden was, bleef ik doorgaan met stelselmatig te weinig eten. Let wel: anorexia heb ik gelukkig nooit gehad, omdat ik altijd nog genoeg besef had dat ik wel iets moest blijven eten. Als ik er nu op terug kijk, zie ik dat het klimmen veel invloed heeft gehad op mijn eetstoornis, zowel in negatieve als – gelukkig – uiteindelijk in positieve zin.

De gemiddelde vrouwelijke klimmer is slank, sterk en fit. Ik als onzekere tiener wilde niets liever dan goed kunnen klimmen – en er ook zo uitzien. Door veel te trainen en weinig te eten, dacht ik dat ik er wel zou komen. Dat ik echter steeds dunner werd, mijn haar dof was en mijn energieniveau daalde, zag ik niet in – of wilde ik het niet inzien? Op een gegeven moment ging het klimmen alleen maar slechter en was ik alsmaar moe. Dankzij mijn moeder ben ik bij een voedingsspecialist terecht gekomen, die mij vertelde dat ik een stuk meer moest gaan eten als ik beter wilde worden – en beter wilde klimmen.

Dit is het punt waar klimmen een positieve invloed kreeg op mijn eetstoring: ik wilde sterker en beter worden, en begon langzaamaan in te zien dat dat maar op één manier zou gebeuren, namelijk door meer te gaan eten. Met enige tegenzin besloot ik dat te doen en geloof het of niet: mijn klimmen ging meteen een stuk vooruit. Natuurlijk was mijn stoornis niet meteen over: in mijn hoofd was ik nog steeds niet slank, en stond meer eten gelijk aan dik worden.

eva-van-wijck-monk-dust

Auteur Eva van Wijck in actie

Inmiddels heb ik gelukkig weer een normaal, gezond eetpatroon. Ik ben mij gaan afvragen of er in Nederland meer klimmers rondlopen met een eetstoornis – die moeten er ongetwijfeld zijn, leek me. Omdat ik er in ons eigen land echter geen heb kunnen vinden, besloot ik over de grens verder te zoeken. Zo kwam ik terecht bij Duncan, een Britse professionele klimmer die bereid was zijn verhaal te vertellen.

“Mijn eetprobleem begon toen ik twee jaar geleden naar Chamonix verhuisde en steeds meer geobsedeerd raakte door gezond eten. Het was nooit mijn doel om heel dun te worden; ik wilde graag zo gezond mogelijk eten, maar zag niet in dat ik eigenlijk heel ongezond bezig was. Ik was dagelijks bezig met trainen, zowel klimmen als skiën en hardlopen, maar at vrijwel alleen salades. Omdat ik te weinig koolhydraten, eiwitten en vetten binnenkreeg, verbrandde ik langzaamaan mijn spieren. Trainen om sterker te worden maakte me uiteindelijk alleen maar zwakker.

In mijn achterhoofd weet ik dat ik verkeerd bezig ben en anders moet gaan eten, maar emotioneel gezien is het erg lastig om dit ook werkelijk te doen. Het feit dat ik me bewust ben van mijn probleem is zeker een stap in de goede richting en ik zie nu in dat intensief trainen gepaard moet gaan met voldoende eten. Ik streef ernaar dit op een manier te kunnen doen waarbij ik me prettig voel en op een dag weer te kunnen genieten van iets ongezonds. Van nu af aan zal ik echt iets moeten veranderen, anders zal datgene waar ik het meest van geniet – het klimmen – nog meer onder mijn slechte eetgewoontes gaan lijden.’

De hierboven beschreven klimmen is slecht een van de klimmers die hebben bekend een verstoord eetpatroon te hebben (gehad). Zo heeft Charlotte Durif voor het Franse tijdschrift Grimper een brief geschreven over anorexia in het World Cup Circuit. Ze geeft hierin toe zelf anorexia te hebben gehad en zich ervoor te schamen dat ze erover zweeg. Ook roept ze andere klimmers op om deze ‘trend’ te stoppen. Behalve deze twee atleten, zullen er ongetwijfeld nog meer klimmers zijn – zowel professioneel als recreatief – waarbij het gezonde eten is omgeslagen in een ongezonde obsessie. Waarom wordt er dan nooit over gesproken? Ligt er een taboe op, of is de schaamte te groot?

Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat het klimmen een grote rol heeft gespeeld in mijn besluit om meer te gaan eten, omdat het ervoor zorgde dat ik een doel had om beter voor te worden. Ik hoop dat klimmers zich realiseren dat goed kunnen klimmen en gezond eten sterk met elkaar verbonden zijn en dat gezond eten absoluut niet ‘zo min mogelijk eten’ betekent.

               

Over de auteur Bekijk alle berichten

Eva van Wijck

Student, 21 jaar en sinds 2011 verslaafd aan alles wat met klimmen te maken heeft. Eva houdt van klimmen, trainen en klimmen.

  • Moos

    Mooi verhaal, Eva, bedankt voor het schrijven. Er ligt inderdaad een taboe op, en niet alleen in de klimwereld. Het is erg belangrijk om dat te verbreken. Ik herinner me die brief van Charlotte Durif nog goed (was alweer een paar jaar geleden, toch?), maar ik vond haar insteek juist erg ongepast. Ze bestempelde mensen met een eetstoornis als valsspelers die geweerd moeten worden van klimwedstrijden, omdat hun deelname niet eerlijk is voor mensen met een gezond gewicht. Hoewel het goed is om het gesprek aan te gaan, is die toon niet de beste manier om hulp te bieden aan mensen die dat nodig hebben.

    Ik heb geen persoonlijke ervaring met eetstoornissen, maar mijn partner heeft er jarenlang mee geworsteld. Je kan haar verhaal hier lezen: http://cruxcrush.com/2015/12/21/the-other-side-of-eating-disorders-climbing/