Siked!
Klimmen en media: met alleen handen en voeten

“Het tweetal gebruikte alleen hun handen en voeten om de supersteile, verticale rotswand in Californië te bereiken.” Met deze goedbedoelde zin opende de Volkskrant haar artikel over de beklimming van The Dawn Wall. Het citaat toont echter aan hoe weinig de mainstream media nog van klimmen afweten…

The Dawn Wall

Nadat Tommy Caldwell en Kevin Jorgeson op 14 januari 2015 de top van El Capitan bereikten, kwamen de media superlatieven tekort om deze prestatie te prijzen. De onderneming van de twee Amerikaanse klimmers had dagen daarvoor al een enorme mediastorm veroorzaakt en de hele wereld leefde mee met de moderne avonturiers en pinkten zelfs een traantje weg toen Jorgeson met gespleten vingertoppen op de portaledge baalde. “Zou hij het nog halen?” was de vraag die op ieders lippen brandde. Het was als een spannende Netflix-serie, maar dan zonder script en zonder zekerheid dat de hoofdpersoon zijn doel zou behalen.

Lees ook: Adam Ondra toont zich met beklimming Dawn Wall ultieme alleskunner

Jorgeson en Caldwell deden ondertussen hun uiterste best om hun beklimming te duiden en waar nodig van ondertiteling te voorzien. “ To anyone writing about #dawnwall,” verklaarde Jorgeson op Twitter, “this is not an effort to ‘conquer’. It’s about realizing a dream.”

Die droom werd realiteit en de complete wereld smulde ervan. Of je nu zelf ooit aan een greep gehangen had of dat je je leven lang met beide benen op de grond had gestaan maakte even niet uit; voor een moment was klimmen #trending.



Dreuzels

Klimmers lijken soms van een andere planeet te komen. Ze leven binnen de grenzen van hun subcultuur, met eigen rituelen, percepties en taalgebruik. Vaak wordt dit pijnlijk zichtbaar als een van je klimvrienden zijn verjaardag viert en de gespreksonderwerpen telkens weer terugkomen op moeilijke routes, zware passen en die ene keer dat je op de standplaats moest poepen.

De minderheid niet-klimmers die aanwezig is kijkt dan met grote ogen naar de wilde gebaren in de ijle lucht. Een voor een zonderen de gasten uit een eerder leven zich vervolgens verder af; eerst richting de keuken om tot slot via de voordeur geluidloos te verdwijnen. Niemand heeft in de gaten dat ze vertrokken zijn.

De coherente wereld van een subcultuur laat zich moeilijk naar buitenstaanders vertalen. Zoals boulderaar Dave Graham ooit in een tendentieuze column verkondigde: “Never think you’re that cool. You’re still just climbing rocks in the woods with bugs, and everyone thinks you’re crazy.”

Als klimmers vinden we het vaak raar dat we als durfallen, thrill-seekers of moderne hippies betiteld worden. We zien het als een stigmatisering. Maar voor een leek is de klimsport met al haar takken en subdivisies even onbegrijpelijk als de snaartheorie en ziet in boulderen en alpinisme dezelfde telos: gewoon boven komen.

In die zin zijn niet-klimmers zoals de dreuzels uit het Harry Potter-universum van J.K. Rowling. Net als personen zonder magische krachten en onwetend over het bestaan van de tovenaarswereld, hebben niet-klimmers geen benul van de intense vreugde die je voelt wanneer je eindelijk een pas maakt, noch begrijpen ze de tranen wanneer je met een splitter op je portaledge bivakkeert.

“Met alleen handen en voeten” is dan nog de meest eervolle beschrijving van onze verticale escapades.

Tokyo 2020

En nu staan de Olympische Spelen van 2020 op de kalender. In Tokyo zullen de sterkste klimmers het in een driekamp tegen elkaar opnemen. Boulderen, lead en speed zullen alledrie aan bod komen en de atleet die het beste uit de drie disciplines komt, wint de eerste Olympische klimmedaille ooit.

Olympische spelen Tokyo 2020

Los van de vraag of deze format eer doet aan de grondbeginselen van de klimsport of dat deelname aan de Spelen überhaupt wenselijk is, mag het een wonder heten dat klimmers eindelijk voor Olympisch goud mogen strijden. Voor ons als klimmers ligt er dan ook een grote uitdaging in het verschiet: klimmen begrijpelijk maken voor het grote publiek.

Lees ook: Olympische droom komt uit!

Natuurlijk weet ik dat er onder jullie sceptici zijn die beweren dat dit helemaal niet nodig is. Die het eigenlijk wel prettig vinden dat er bij verjaardagen alleen over slopers, crimps en eindgrepen wordt gesproken. En die klimmen vooral voor klimmers willen bewaren.

Maar helaas, die tijd is voorbij. Klimmen, in de breedste zin van de sport, is nog verre van mainstream, toch ontwikkelen vooral de sportklimtakken zich op dit moment tot volwassen disciplines. En aan ons de taak om ervoor te zorgen dat ze in 2020 bij Studio Sport weten wie Nikki van Bergen is.


Met alleen handen en voeten is het eerste deel van een driedelige essayreeks over Klimmen & Media en het spanningsveld dat tussen beide werelden bestaat. Tijdens de Bergsportdag op 29 januari geeft redacteur en NK-commentator Paul Kaufman een flitsende presentatie over dit onderwerp. Zet die dus met rood in je agenda, want dat wil je echt niet missen!

Ga direct naar:Bergsportdag Zomer 2017

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Paul Kaufman

Hoofdredacteur en mede-oprichter van Siked! Deze taaltechneut eet gewoonlijk keien als ontbijt, maar gooit eigenlijk net zo lief een touwtje uit. Naast klimmen en boulderen doet Paul vooral aan klimmen en boulderen.