Siked!
Magic Wood door Bram Berkien

Soms komen er sends voorbij die op wereldschaal geen rimpeling in het water zullen veroorzaken. Maar in ons kleine kikkerlandje kunnen deze beklimmingen zeer zeker bijzonder zijn. Zo vernamen we via social media dat Nienke de Wit haar eerste 7C boulderde. Hier houden we van: lokale crushers!

Voor het eerst liet de Amersfoortse Nienke de Wit het touw voor wat het was. Samen met Riemer Vegter toog de keientrekker naar het Zwitserse Averstal. Daar liggen in het ravijn, tegen de westelijke helling, pareltjes van gneiss. Dit paradijs met keiharde randjes en sketchy landingen heet Magic Wood. De stijl van klimmen ligt in het straatje van Nienke de Wit. Verlost van het touw pakte ze niet alleen haar eerste 7B-boulders, maar met Jack the Chipper werd daar meteen een eerste 7C verpulverd.

Jack the Chipper

Super leuk dat we je een aantal vragen mogen stellen! Want bij het grote publiek lijk jij niet heel bekend. Nienke de Wit, waar zouden wij jou van kunnen kennen?

“Klopt! Ik heb maar af en toe meegedaan aan lokale wedstrijden. Vroeger woonden Riemer Vegter en ik in Groningen en klommen we in Bjoeks.  Daar werd ik eens tweede bij het NSK sportklimmen en tweede bij de Bjoeks Boulder Experience. Tegenwoordig wonen we in Amersfoort en trainen we in Kei (winnaar Keikompetitie). Verder heb ik in het klimtijdschrift BLOK gestaan toen ik mijn eerste 8a-klimroute klom, maar dat is ook al weer een tijdje geleden!”

Wij zagen een hele knappe send van jou voorbijkomen: Jack the Chipper (7C) in Magic Wood. Hoe loopt deze lijn en waar lag voor jou de crux?

“De boulder is overhangend en bestaat uit allemaal diagonale banden met hele kleine randjes. De eerste pas was voor mij het zwaarst. Je moet met links een randje houden, hoog genoeg in je schouder, zodat je een hak kan leggen en erover heen kan kruisen. Maar eigenlijk was de crux voor mij het pakken van de ‘beste’ band. Door de diagonale structuur zijn er voor je voeten bijna geen treden, dus het was even puzzelen om de juiste methode te vinden voor die pas.”



Neem ons eens mee in je laatste poging.

“Ik wist dat ik de boulder kon, het moest alleen allemaal op zijn plek vallen! Daarnaast moest ik het geduld opbrengen om niet te snel de boulder te willen proberen, maar eerst netjes op te warmen. Dat geduld had ik in de sessie ervoor niet. Dus, na het ontbijt had ik toch wat sneller dan normaal alles bij elkaar gepakt en in de auto gestapt. In Magic Wood zelf was het nog lekker rustig en hebben we opgewarmd in Jenny en Gulliver Kante. Toen was het geduld op en zijn we naar Jack the Chipper gelopen. Mooi, er was nog niemand anders…

Ik wist dat de eerste pas en het daaropvolgende randje misschien tegen gingen vallen. En inderdaad, in de eerste poging viel ik er daar ook uit. Bij de tweede poging had ik meer spanning in mijn lichaam en voelden mijn vingers sterk. Helaas vergat ik mijn voeten… Maar in de derde poging ging alles perfect. Alles voelde zo soepel en logisch, ik wist de band te houden, maakte me geen zorgen, was niet bang voor de uitklim die ik nog niet eerder had gedaan en topte de boulder. BAM! Ik was echt superblij en opgelucht!”

Gelukkig voor ons rolde de camera op het moment suprème.

Een eerste boulder in een nieuwe gradatie is altijd een mooie mijlpaal! Wat kan je over de moeilijkheid van deze boulder zeggen?

“Naast dat dit mijn eerste 7C is heb ik deze vakantie ook pas mijn eerste 7B’s geboulderd. Hiervoor zijn we altijd op sportklimvakanties gegaan, dus ik heb eigenlijk nog weinig tot geen vergelijkingsmateriaal. De 7B’s die ik heb gedaan heb ik allemaal in één sessie af kunnen maken, terwijl ik voor Jack the Chipper drie sessies nodig had. Ik had twee dagen nodig om de methode uit te vogelen, maar was vervolgens te moe om hem nog te klimmen. Maar dat lukte op de derde dag! Veruit de meeste mensen (op 8a.nu) vullen de boulder in als 7C, dus die waardering heb ik maar overgenomen.”

Hoe heb je jezelf op deze prestatie voorbereid?

“In Amersfoort ben ik volledig overgestapt op boulderen en in Kei heb ik getraind met Ferdinand Schulte. Daardoor ben ik sterker, maar vooral ook dynamischer geworden. Al kan dat nog steeds beter! In eerste instantie gingen we buiten altijd nog sportklimmen, maar deze vakantie is de eerste waarin we ons volledig op het boulderen hebben gericht. Voor deze bouldertrip heb ik niet echt specifiek getraind, maar heb ik vooral VEEL geboulderd.

Verder hebben we voordat we op vakantie gingen gekeken welke boulders er veel geklommen worden in Magic Wood en daar hebben we filmpjes van gekeken om een beetje een idee te krijgen. Maar soms valt het toch echt tegen als je dan daadwerkelijk onder de boulder staat.”

Nienke de Wit in Jack the Chipper (7C)

Foto: Riemer Vegter

Naast de moeilijkheid van de boulder is jouw prestatie ook nog eens zeldzaam in Nederland. Waarom worden er zo weinig 7C’s door Nederlandse dames geklommen?

“Dat is wel een lastige vraag! Eigenlijk weet ik het niet precies. Ik denk zeker dat meer dames het zouden kunnen, maar het kost wel tijd. Niet alleen het indoor trainen kost tijd, maar ook buiten moet je de juiste boulder tegenkomen. Wat dat betreft moet ik nog weleens puzzelen met mijn lengte en de waarderingen. Daarom moet je buiten vooral geduld hebben en creatief zijn om de juiste methode voor jezelf te vinden en proberen niet te snel gefrustreerd te raken!”

Welke boulders gaan er nog meer vallen als het aan jouw spierballen ligt?

“Ik heb Foxy Lady (8A) in Magic Wood geprobeerd en ik denk dat ik daar wel kans in maak. Ook wil ik zeker nog een keer terug naar Silvretta (Oostenrijk). Daar waren we de vakantie begonnen, maar zijn we na twee dagen helaas weggeregend. Gezien mijn vrije dagen denk ik dat we eerst weer beginnen met weekendjes Bleau, daar wil ik Écaille de Lune (7C) afmaken.”

En gaan wij jou nog terugzien in wedstrijden?

Nee, waarschijnlijk niet. Ik vind wedstrijden heel spannend, maar misschien moet ik het een keer proberen.


Coverfoto: Bram Berkien

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Ron Berends

Met een dikke knipoog legt Ron je haarfijn uit waarom hij alles verafschuwt dat met touwen te maken heeft. Deze boulderaar pur sang kent wellicht nog meer boulders uit z’n hoofd dan Bart van Raaij en zijn eindeloze enthousiasme is een belichaming van de Siked-filosofie.