Siked!

Siked-columniste Eva van Wijck nam op het NK boulder letterlijk een kijkje achter de wanden. Zij volgde deelneemster Amanda Meijering de isolatie in en ontdekte hoe een klimmer deze grote finale van het wedstrijdseizoen beleeft.

Gemoedelijkheid

De klimsport groeit explosief en boulderen wordt een steeds populairder onderdeel – dit blijkt wel uit de enorme toename in boulderhallen in de afgelopen jaren. Met de sport groeien ook de competities, en aan elke wedstrijd lijken meer klimmers deel te nemen. Toch is er een grote groep klimmers die nog nooit aan wedstrijden heeft meegedaan, veelal uit angst om af te gaan: ‘Daar ben ik niet goed genoeg voor’, is vaak de bescheiden reactie van wel degelijk goede klimmers. Waar komt die terughoudendheid vandaan? Wedstrijden zijn zo veel meer dan alleen presteren; de sfeer, de prachtige boulders, een nieuwe klimhal, maar ook gemoedelijkheid onder de boulderaars.

Diezelfde gemoedelijke sfeer hangt ook in de isolatieruimte in de Apollohal, waar ik Amanda Meijering interview voor een kijkje achter de schermen bij het NK Boulder. Ik wil graag laten zien hoe het er daadwerkelijk aan toe gaat op een wedstrijd, om de drempel naar competities te verlagen en ervoor te zorgen dat meer mensen – met name vrouwen – willen en durven mee te doen.

 

Zenuwkriebels voor NK boulder

Amanda oogt vrolijk, opgewekt en ontspannen als ik haar ontmoet in de isolatieruimte. Echt last van zenuwen heeft ze gelukkig niet: ‘Toen ik in de auto stapte op weg naar de wedstrijd, begonnen de zenuwkriebels wel op te spelen. Die waren echter meteen weg toen ik de deelnemers zag; toen besefte ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Nu ik hier zit en de wedstrijdwand van achteren kan zien, borrelen de zenuwen toch weer een beetje op. Ik zie namelijk bijna alleen maar overhang, waar ik niet heel goed in ben. Door mijn lengte heb ik juist voordeel in plaatroutes; mezelf opvouwen in de overhang is toch wat lastig.’ Een korte ondervraging wijst uit dat de meeste andere deelneemsters gelukkig ook niet veel stress ervaren, zowel degenen die voor het eerst meedoen, als de ervaren wedstrijdboulderaars.

 




 

Waar veel mensen waarschijnlijk niet aan denken als ze de deelnemers moeiteloos hun weg omhoog zien dynoën en balanceren, is de jarenlange training die eraan vooraf is gegaan. Minimaal vier keer per week trainen is de meesten niet vreemd. Amanda’s voorbereiding voor het NK zag er echter iets anders uit. ‘Eerlijk gezegd heb ik voor het NK niet heel veel getraind, omdat ik mij de laatste tijd meer op andere sporten heb gericht. Ik ben veel bezig geweest met crossfit en fitness; ik vind klimmen geweldig, maar er zijn zo veel meer leuke sporten! Voor het boulderen zelf heb ik dan ook maar één à twee keer per week getraind; door de vele krachttraining ben ik gelukkig wel sterk.’

 

Uitdagende warming-up

Keihard getraind ter voorbereiding op de wedstrijd of niet, ook op de dag zelf is er een aantal dingen om rekening mee te houden. Zo staat er in de isolatieruimte slechts één boulderwandje van amper vijf meter breed, waarop de deelnemers zich kunnen opwarmen – dat is heel wat anders dan de uitgebreide, vertrouwde thuishal. Side note: de normale boulderwedstrijden zijn doorgaans wel in een klimhal, wat opwarmen een stuk prettiger maakt. Een goede warming-up routine draagt ook bij aan een optimale voorbereiding voor het moment van presteren. ‘Normaal gesproken warm ik in de hal zo’n twintig minuten op in makkelijke boulders’, zegt Amanda. ‘Echt fijn opwarmen kan hier niet, want het kleine wandje heeft alleen overhang en er kunnen maar twee mensen tegelijk op klimmen. Ik ga proberen om zo lang mogelijk over het opwarmen te doen om niet te verzuren. Ook zijn wat fitness-oefeningen prettig om de grote spieren los te maken.’

 




 

Goed eten voorafgaand aan de wedstrijd is ook belangrijk. ‘Ik heb een trage stofwisseling, en moet dus goed opletten wanneer ik iets eet; het liefste twee uur van tevoren’, stelt Amanda. Een balans vinden is belangrijk: genoeg eten om de kracht hebben om boven te komen, maar niet zo veel dat het je hindert. ‘Het is altijd lastig in te delen bij een wedstrijd. Ik weet niet precies hoe laat ik moet klimmen, en dus ook niet hoe laat ik moet eten en opwarmen.’

 

Showtime

En dan is het moment bijna daar: over een half uur gaat Amanda klimmen. In de isolatie is het nog steeds rustig en gezellig en ook Amanda lijkt vrij kalm. ‘We hebben net de briefing gehad, waarbij een en ander over de boulders is uitgelegd. Zo heeft een boulder normaal gesproken maar één kleur, maar zijn er bij deze wedstrijdboulders soms meerdere kleuren gebruikt. Van de briefing werd ik wel wat gespannen, al is de sfeer in de isolatieruimte gelukkig nog best relaxt. Maar ik kan er natuurlijk niet omheen: ik ga straks klimmen, ga mijn uiterste best doen. Alhoewel ik er vrij luchtig over ben; ik zie wel hoe het loopt en maak me niet te veel zorgen.’

Amanda weet haar eigen verwachtingen te overtreffen: ze topt twee van de vier boulders, en bij de andere boulders haalt ze moeiteloos de bonus. Net te weinig voor de finale, maar die had ze bij lange na niet verwacht te halen. De halve finale boulders vielen bij haar in de smaak: ‘De boulders waren leuk, en tot mijn opluchting niet al te fysiek. Ik had verwacht dat de boulders veel harder zouden zijn, omdat de jeugdklimmers ontzettend goed zijn, en wel wat uitdaging moeten hebben.

Boulder één was een tegenvaller. Hier in de isolatie wist ik dat de eerste boulder een plaat was, en dat ik daar vrij goed in ben. Nog weinig mensen hadden de boulder gehaald, dus ik móest hem halen van mezelf. Het scheelde weinig, maar ik heb hem helaas net niet gehaald, waardoor ik niet in de finale zit. Ondanks het feit dat ik zonder verwachtingen de wedstrijd inging, baal ik er wel ontzettend van. Boulder twee en drie waren niet zo moeilijk, boulder vier was erg fysiek. Al met al ben ik heel tevreden en heb ik veel plezier aan de boulders beleefd.’

En plezier, dat zou uiteindelijk de belangrijkste factor van een wedstrijd moeten zijn. Met zulke exclusieve boulders kan dat bijna niet anders: ‘Elke keer dat ik mee doe, voel ik me vereerd. De hele wand is leeg, de boulders zijn speciaal voor ons gebouwd. Er worden elementen gebruikt die normaal niet in de hal hangen, omdat die veel te duur zijn. Dat geeft wel een speciaal gevoel: de wand is van jou.’

 

Over de auteur Bekijk alle berichten

Eva van Wijck

Student, 21 jaar en sinds 2011 verslaafd aan alles wat met klimmen te maken heeft. Eva houdt van klimmen, trainen en klimmen.