Siked!

Op 9 december kwamen studenten van alle uithoeken van Nederland naar Enschede geglibberd om in dit witte weekend hun spierballen te tonen tijden het Nederlands Studenten Kmapioenschap Boulderen (NSKB). Het NSKB is een jaarlijks terugkerende wedstrijd waarin heel studerend Nederland zijn boulderkunsten kan vertonen, kan deelnemen aan gekke side-events en andere SAC’s en studenten ontmoeten om mee te klimmen en bier mee te drinken.

Dit jaar was de eer aan de TSAC (Twentse Studenten Alpine Club) om het NSKB te organiseren. Ze hadden de gloednieuw uitgebreide Cube bouldergym ter beschikking en konden rekenen op maar liefst 161 inschrijvingen. Om alle deelnemers wat te bieden was er in de kwalificatie een groot scala aan niveaus en stijlen te vinden. Helaas kregen de deelnemers geen topo om de niveaus op te zien. Daarvoor moesten ze naar een van de twee geprinte topo’s lopen om vervolgens tussen een brei van cijfers de boulder te vinden.




Side events

Behalve een ruim aanbod aan boulders waren er ook verschillende side events. Zo kon je naast boulderen een yoga-klas volgen, een spelletje pofpong spelen of het ijs breken bij het NSK ijsbreken, gesponsord door – je raadt het al – Icebreaker.

Opperste concentratie voor een spelletje Pofpong

Wellicht het meest opvallende side event was de Beastmaker-challenge. Midden in de boulderhal was een beastmaker 1000 opgehangen, vergezeld door twee medewerkers van Klimwinkel.nl. Het idee was simpel: degene die het langst aan de bakken van de Beastmaker kan hangen wint. Een tijd lang testten verschillende studenten hun uithoudingsvermogen en werd het record voorzichtig verschoven naar de vier minuten. Toen kwam Ruben Mul aan, die besloot dat vier minuten niets was. Hij verbrijzelde het record door maar liefst 11 minuten en 11 seconden te hangen, ondertussen gezellig kletsend met omstanders. Helaas voor Mul had Pieter van Loon zo vlak na het lead seizoen de bouldersmaak ook nog niet echt te pakken en besloot hij de uitdaging aan te gaan. Met 12 minuten en 35 seconden pikte hij Mul’s glorie in en ging hij er vandoor met de Beastmaker 2000.

De grande finale

Na de kwalificaties en een, het moet gezegd worden, heerlijk diner, was het om 19:00 uur tijd voor de finales. Terwijl de finalisten in spanning hun tijd in de isolatie uitzaten, kon het publiek al genieten van de aanblik van de finaleboulders. Finale-bouwer Jeroen Nepveu, die zowel bij Boulderhal Sterk als bij Cube hoofdroutebouwer is, had zijn creativiteit de vrije loop gelaten en een creatief scala aan boulders gebouwd.

Na het presenteren van de finalisten mocht Michiel Hennevelt als eerste klimmen. Door een gedeelde vijfde plaats voor Hennevelt, Bram van der Schoot en Jesse van der Heijden waren er bij de heren zeven finalisten, in plaats van de gebruikelijke zes. De boulder bleek voor Hennevelt een te groot probleem en na een aantal pogingen moest hij verward terug naar de isolatie. Hij bleek niet de enige te zijn die niet uit de boulder kwam: op Elko Schellingerhout na wist geen enkele mannelijke finalist ook maar de bonusgreep te bemachtigen. Zowel de deelnemers als het publiek begrepen niet hoe de boulder geklommen moest worden, maar toen was daar Schellingerhout. Met gemak kwam hij door de compressiepas heen, waarna hij rustig de boulder topte.

Schellingerhout vastberaden op weg naar de top

Bij de vrouwen was boulder één een minder groot probleem; verschillende deelneemsters topten de boulder, en Elisa van de Wel wist hem zelfs te flashen. Deze studente uit Duitsland woont sinds september in Nederland en verraste iedereen op haar eerste NSK met haar sterke klimprestaties.




Waar de eerste boulder voor beide categorieën nog een balansboulder op de rechte wand was, was boulder twee juist een – vooral voor de heren – brute boulder op de overhangende wand. De vrouwenboulder begon met een grote sloper gevolgd door een beweging naar een element dat als een ijspegel op de wand hing. Alise Zvigule klom al heelhookend moeiteloos omhoog en ook Iris Straatsma, Lisa Sanders en Elisa van de Wel wisten de boulder zonder al te veel moeite te toppen.

De krachtige herenboulder begon al goed, met de handen op een sloper en de tenen in een dubbele toehook. Veel deelnemers kwamen een heel eind in de boulder; Giel Wieggers leek de boulder te flashen, maar wist uiteindelijk niet de juiste bèta te vinden om de boulder te toppen.

Het NSKB 2017 werd mede mogelijk gemaakt door Rab.

Rennen, vliegen en een hoop onbegrip

Bij de derde boulder moesten de vrouwen niet alleen hun spierballen, maar vooral hun renkrachten tevoorschijn toveren. Vanaf een goede begingreep moest eerst dynamisch naar de volgende greep worden gegaan; vervolgens moesten de deelneemsters over elementen rennen om in precies de juiste positie de volgende greep te fixeren. Lisa Sanders wist hier wel raad mee en klom na de renpas rustig de boulder uit. Elisa van de Wel zag dat rennen niet zo zitten; zij wist met de nodige lenigheid en wat aapfactor de pas statisch op te lossen.

Het geren en gevlieg van de vrouwenboulder werd in balans gebracht door een statische boulder bij de heren. De nodige beenkracht was vereist om vanaf de instap bij de volgende greep te komen, al hield het daar voor de meeste deelnemers wel bij op. Wat volgden waren namelijk twee greepjes die als voettrede al amper zouden volstaan. Het grote onbegrip over de boulder werd door Schellingerhout echter weggenomen; hij kwam, zag, en overwon de boulder met hetzelfde gemak als waarmee hij de vorige twee boulders topte.

Bloed, zweet en tapejes

Boulder vier voor de dames bestond uit zo veel passen dat het wat weghad van een klimroute. Gelukkig wisten de meeste klimsters zich daar wel raad mee, en werd de boulder door onder anderen Lisa Sanders, Iris Straatsma en Alise Zvigule getopt. De heren-boulder kostte echter een stuk meer bloed, zweet en vooral nog meer bloed. De begingreep, een grote sloper, eiste namelijk niet alleen de kracht, maar ook het vingervel van een aantal heren. De klimmers lieten zich niet tegenhouden door hun bloedende vingertoppen en boulderden met ingetapete vingertoppen. Ondanks de spectaculaire oplossingen die de finalisten wisten te vinden, was het ook deze keer enkel Elko Schellingerhout die de boulder topte.

Met beide vier topt zijn Elisa van de Wel en Elko Schellingerhout de terechte winnaars van het NSKB 2017 geworden. Gefeliciteerd!


Text: Eva van Wijck en Pieter van Loon, Foto’s: Sytse van Slooten

               

Over de auteur Bekijk alle berichten

Pieter van Loon

Pieter is barman, boulderaar en routeklimmer. Hij klimt eigenlijk nooit omhoog, maar duwt de aarde naar beneden.