Siked!

In ons kleine platte kikkerlandje kennen we maar weinig offwidth klimmers. Utrechter Kris Schrijvers is er daar één van. Hij zag onlangs in de Verenigde Staten de beklemmende rotsmuren op zich afkomen en begaf zich tussen de offwidth supersterren.

Nederland kent dus een heuse offwidth held! Wij legden Kris een aantal stellingen voor om zo voor eens en altijd te weten wat offwidth klimmen behelst en misschien één of twee vooroordelen de wereld uit te helpen.

Wat is nu precies offwidth? Het is de vorm van spleetklimmen die net tussen schoorsteen en maatje vuist in valt. Dat is dus wanneer je niet meer met slechts één hand kunt verklemmen, maar er twee op elkaar moet stapelen.

 

Voor offwidth hoef je niet écht te kunnen klimmen.

Ja én nee. Ik was een fanatieke klimmer totdat ik een blessure kreeg aan mijn elleboog en geen randje meer kon vasthouden. De welbekende klimmersnachtmerrie! Dus ik zocht naar wat ik nog wel kon. Dat bleek duwen en verklemmen. Is dat klimmen? Ja, toch wel. Er ging een wereld voor mij open en ik was niet eerder zo enthousiast! Het klimmen vroeg ineens om fysiek heel diep te gaan met slechts weinig middelen.  In het begin heb ik veel technieken van Niek de Jonge geleerd. Hij had het weer in het legendarische gebied Yosemite in de Verenigde Staten geleerd. Eerst leerde ik spleetklimmen en later na mijn blessure oefende ik dus van schoorsteen tot offwidth klimmen.




Offwidth is minder randjes trekken omdat je je voortbeweegt op verklemmingen van handen tot armen, van voeten tot benen, je romp, en zelfs af en toe je hoofd. Tsja, wat doe je dan als je moet loslaten? Daarom is het de meest fysieke tak van klimmen, maar het blijft klimmen.

Kris Schrijvers in Forever War.

“De route Forever War 5.13a X, geklommen zonder haken. Mijn absolute fixatie die mij drie keer naar Amerika bracht.” Foto: Kris Schrijvers.

Ik ben net terug van een klimtrip naar Amerika. Daar heb ik mijn lang gekoesterde routes geklommen: Forever War (7c/8a) en Lucille (7c). Daarin klim je deels met je benen naar boven om je voeten te verklemmen. Routes in deze graad zijn erg fysiek. Daarvoor heb ik drie jaar moeten trainen. Je traint dan je rompspieren en scheenbeenspieren. Je scheenbeenspier is vergelijkbaar met de bovenkant van je onderarm wanneer je aan tenen hangt. De verzuring gaat net zo snel als wanneer je aan een randje hangt. Je hebt een circus aan offwidth klimtechnieken die je moet beheersen en leren combineren. Termen als hand-stacks, butterflies, dubbel fists, chicken-wings, armbars, leavitation, calf-locks, knee locks en de belangrijkste, de heel-toe komen voorbij!

Kris Schrijvers in de offwidth Headstack

De offwidth Headstack vraag om een hele bijzonder techniek: een hoofdverklemming. Foto: John Evans.

 

Is offwidth dan niet gewoon een beetje ongemakkelijke speleologie?

Ja, je kruipt soms door de rotsen en het lijkt soms wel eens op speleologie. Maar het is een tak van van spleetklimmen en daarmee dus trad klimmen. Je gebruikt grote cams, waarvan de grootste handgemaakt zijn en tot 30 centimeter groot zijn! Offwidth klimmen is eigenlijk het rugby van het klimmen. Je draagt knie- en elleboogbeschermers en tapet je handen. Het is een soort ritueel om rustig met elkaar je handen te tapen en je bescherming aan te doen. Zoals Bob Scarpelli, de offwidth legende nummer één, het zo mooi omschrijft: “The brutality of it, the struggle of it, makes it seem that there is no art to it, there is no craft to it… but if you think that you are on the wrong path.”




 

Dat klinkt als een hartstikke dure hobby!

Wel voor mij in elk geval, want in Amerika heb je de meeste offwidth-routes. En ik reis nog alleen omdat nog bijna niemand offwidth klimt. Een vlucht naar Amerika kost gauw 450 tot 500 euro. Daarna huur je een auto en dat zijn je enige kosten naast de dagelijkse boodschappen. Het valt toch mee vind ik. Maar goed, ik vind wanneer je iets heel graag wilt, en je hebt iets van spaargeld, dat je dan niet thuis moet blijven zitten.

Bam! Now I’m ready for the Voo!!!

Een bericht gedeeld door Kris Schrijvers (@kris.schrijvers) op

 

Offwidth is dus een sport voor masochisten?

Het moet inderdaad wel een beetje in je zitten. En een beetje proberen bestaat hier namelijk niet, dus eindigt het soms in echte emotie met echte traantjes. Na een gevecht ben je niet alleen moe in je armen, maar ook in je benen en in je hele romp. Verder kan offwidth ook emotioneel en mentaal heel uitputtend zijn en zijn je schouders of knieën bebloed.

Kris Schrijvers in Fissura du tru du Cul

Offwidth kan een emotionele rollercoaster zijn. Foto: Niek de Jonge.

Zo ben ik een keer bijna flauw gevallen toen ik Jihad aan het klimmen was. Een route waarin je ondersteboven in een dakspleet hangt en je steeds meer en meer klem komt te zitten. Mijn borstkas zat vast en toen ging ik bijna van mijn stokje. Echter de zwaarste route is Fissura du Tru du Cul (kontspleet, inderdaad). Daarin ben ik zo diep gegaan dat ik niet wist of het nog goed kwam. Mijn longen schreeuwden om lucht, ik voelde steken en het zag zwart voor mijn ogen. Één en al kramp! Maar dat is natuurlijk niet waar het om gaat. Ik miste misschien nog wat techniek en training, maar kwam uiteindelijk wel boven. Dat was overigens een first ascent. Ik hoop dat iemand deze route nog eens wil herhalen. Het is denk ik een 5.12b, dus 7a/b.

Kris Schrijvers in Fissura du Tru du Cul.

Kris Schrijvers bezig met zijn first ascent van Fissura du Tru du Cul. Foto: Niek de Jonge.

 

Offwidth klimmen is een sport voor mijnwerkers uit Utah, Verenigde Staten.

In Utah heb je zeker mooie offwidths, maar niet door mijnwerkers gemaakt. De meest bekende en moeilijkste is Century Crack. Een 40 meter lange dakspleet geklommen door de ‘Wide Boyz’ Tom Randall en Pete Withaker. Pete en Tom zijn naast uitmuntende spleetklimmers ook erg goede sportklimmers.

Het offwidth klimmen bestaat al even lang als klimmen. Je komt het tegen bij alpien klimmen en bijvoorbeeld ook in Yosemite. In Vedauwoo, Wyoming, heb je meer offwidths dan gewone routes. Dat is mijn Mekka! Dus toen iedereen op pad was om te gaan sportklimmen of naar de Alpen ging, zat ik zielig alleen thuis zat. Toen heb ik drie jaar geleden mijn stoute klimschoenen aangetrokken om in mijn eentje naar Vedauwoo, Wyoming te gaan. Ik heb daar mijn geluk gezocht en gevonden. Daar heb ik Pamela Shanti Pack ontmoet, een offwidth legend! Zij heeft mij in twee weken alle moeilijke routes ingestuurd, die toen nog veel te moeilijk waren. Ik kon op dag twee, zelfs met pijnstillers, al niet meer op mijn zij slapen van de schaafwonden en mega spierpijn.

Vorig jaar had ik het geluk om voor het Adidas-team samen met Pamela Pack een touw uit te hangen in een offwidth in Yosemite. Zodoende konden Kevin Jorgeson, Sasha DiGiulian en Kai Lightner deze techniek eens uitproberen. Kevin had dit ook nodig in zijn Legacy Project.

 

Wow! Jij bent zelf hard op weg om een offwidth legend te worden. Het valt trouwens op dat alle offwidth klimmers hippies zijn, felgekleurde kleding dragen en onder de plakplaatjes zitten.

Voor de groep waar ik mee klim klopt dat wel een beetje. Ga je te serieus een offwidth route in, dan wordt je ego soms zo vermorzeld dat je maar beter niet te serieus kan zijn. Als je offwidth klimmen leert, dan is het nogal zwart-wit. Het lukt, of het lukt totaal niet. Hoe hard je het ook probeert. Ze zeggen wel eens, je kunt een offwidth uit een klimmer halen, maar niet altijd een klimmer uit een offwidth. Zoek maar eens het filmpje Boogie ‘til You Poop. Hilarisch!

 

Als we de video’s van de ‘Wide Boyz‘ zien, dan moet je wel in een vieze kelder trainen om echt goed te worden in offwidth klimmen.

Jazeker! Maar het kan ook in je huiskamer zoals ik nu train, omdat de berging te klein geworden was. Daar heb ik een houten kist op één meter boven de grond gehangen. Deze is van onder hol zodat je je benen erin kan steken. Ik heb nu mijn tweede crackmachine. De nieuwe is een module om armbars te trainen in een 45 graden overhangende spleet. Foto’s zeggen hier meer.

 

Klinkt bruut! We zouden allemaal meer aan offwidth klimmen moeten doen!

Ik denk dat eigenlijk niet. Maar zeker wel een aantal van jullie! Ik zou het zeker eens proberen, omdat de ervaring fantastisch kan zijn. We organiseren binnenkort een dag met de NKBV waarin we iedereen technieken kunnen leren in verschillende crackmachines.

Coverfoto: Niek de Jonge

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Ron Berends

Met een dikke knipoog legt Ron je haarfijn uit waarom hij alles verafschuwt dat met touwen te maken heeft. Deze boulderaar pur sang kent wellicht nog meer boulders uit z’n hoofd dan Bart van Raaij en zijn eindeloze enthousiasme is een belichaming van de Siked-filosofie.