Siked!

P.D.G. Sac de Sable – Zandzakkers

Hij moet er al een tijdje hebben gezeten, dat mannetje, wachtend op een smakelijke prooi, wachtend op –jazeker- mij. Een draconische glimlach sierde zijn Franse gelaat en met fiere stappen stond hij binnen een mum van tijd op mijn crash pad. “Non, non, non,” terwijl hij hevig zijn hoofd wiegde, duidelijk ontzet door de pas die ik net maakte.

Het oude mannetje plaatse zijn eeltige hand op mijn schouder om zijn afkeer te benadrukken. “Non, non, non,” zei hij weer en wees naar de greep die ik net pakte. Toen pas begreep ik wat dit mannetje probeerde te verklaren: die greep hoorde er niet bij.

“Non, non, non” ging het weer.

Zandzakkers zijn van alle werelden. Je komt ze tegen op je werk – “Goede presentatie, maar ik zou nog even aan de puntjes op de i werken”- of bij verjaardagen – “Bedankt voor je cadeau, kan ik het nog ruilen?” – of in de klimhal – “Gave route, maar met jouw lengte mag dat plusje er natuurlijk af”. Het zijn mensen die al het moois in de wereld kapot willen maken, als leden van de ultieme dark side.

Hoewel je weet dat ze bestaan, is het altijd schrikken als je ze tegenkomt. Vooral in een klimgebied.

PDG-Sac-de-Sable

Fontainebleau heeft hoogstwaarschijnlijk het grootste percentage zandzakkers ter wereld. Oude mannetjes hebben hun autogarage verkocht om met groot genoegen buitenlandse klimmers de les te lezen. Niet zelden verhullen ze zich achter een sluier van behulpzaamheid en vriendelijke gebaren om jouw begeerde klimdag genadeloos te gronde te richten. Altijd als je het het minst verwacht. Want de zandzakker weet: een verassingsaanval doet meer schade.

Ze beginnen met een vriendelijke bonjour, wat goedendag betekent, om vervolgens overdreven geïnteresseerd naar jouw klimmen te kijken. Dan besluit de zandzakker om op actie over te gaan. Eerst zal hij (of zij) jouw aandacht trekken – een elitair kuchje is vaak voldoende – om vervolgens in lachen uit te barsten, om te tonen dat alleen hij de grap begrepen heeft.

En dan, voordat je het weet, heeft de zandzakker drie grepen en een tree uit jouw project weggetoverd. Want nee, die hoorden er natuurlijk niet bij. Om het oude mannetje tegemoet te komen doe je uiteindelijk nog je uiterste best om er iets van te maken, maar het kwaad is al geschied: de dag is kapot.

Op die momenten wil ik altijd antwoorden dat hij gewoon een ordinaire zandzakkert is, die erop uit is om mijn heerlijke dag te vergallen. En dat het mij niet boeit dat hij die boulder 40 jaar eerder op die manier klom en dat je er überhaupt aan twijfelt of de beste man al niet te seniel is om dat nog te kunnen herinneren. Vervolgens wil je hem vastgrijpen en zeggen dat het niet uitmaakt, want klimmen gaat om lol hebben, niet om 101 eliminanten en een pseudo-vriendelijke beta-spuger. En uiteindelijk top je de route/boulder op jouw eigen manier en plaats je hem zonder schaamte op 8a.nu.

Toch doe ik dit nooit. Na een aantal verwoede pogingen pak ik mijn spullen en loop weg. Want de zandzakkers winnen altijd.

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Paul Kaufman

Hoofdredacteur en mede-oprichter van Siked! Deze taaltechneut eet gewoonlijk keien als ontbijt, maar gooit eigenlijk net zo lief een touwtje uit. Naast klimmen en boulderen doet Paul vooral aan klimmen en boulderen.