Siked!

Hij klom de route First Round, First Minute (9b), boulderde The Finnish Line (8C+) en wist als eerste klimmer ooit een 9a te onsighten. Ja, de klimprestaties van Alex Megos (24) zijn alom bekend. Maar wie is eigenlijk de jongen achter al deze sends? Wat houdt hem bezig in het leven, naast trainen, klimmen en nog meer trainen? Dat lees je hier in een persoonlijk interview met de Duitse krachtpatser.
 

Alex 3

Ik ontmoet Alex Megos in Monk Bouldergym Amsterdam waar hij klimt voordat hij ’s avonds een lezing zal geven in het gebouw van Patagonia, één van zijn sponsors. Het is druk bij Monk en de kleine, slanke jongen valt niet op tussen de andere klimmers. Hij neemt net een foto van één van de boulders waar zijn naam onder staat, ‘Alex 3’, speciaal voor hem gebouwd door medekrachtpatser Rustam Gelmanov. ‘Twee weken geleden was Rustam in Duitsland en hebben we samen getraind in mijn thuishal. Hij was erg aardig, relaxt en gemotiveerd, we konden het goed vinden samen.’

Behalve het gemak waarmee hij alle boulders in Monk klimt valt het op dat vrijwel niemand contact met hem zoekt. ‘Mensen zijn bang om met mij te praten, maar ik begrijp echt niet waarom. Ik ben een normaal persoon, net als ieder ander; ik klim misschien iets anders. Het voelt heel naar dat mensen me niet aan durven te spreken, het geeft me een oncomfortabel gevoel.’




 

The accident

Ondanks zijn harde klimprestaties op jonge leeftijd, werd de bescheiden Megos bij het grote publiek pas bekend  na zijn ‘accident’, zoals hij het zelf noemt. In 2013 ontplofte de wereldwijde klimmedia nadat de toen 19-jarige Alex Megos als eerste persoon ter wereld een 9a onsight had geklommen. Een gebeurtenis die zijn leven veranderde.

Maar als het aan hem had gelegen, was niemand er ooit achter gekomen. ‘Nadat ik was geslaagd voor de middelbare school nam ik een tussenjaar om zo veel mogelijk te klimmen, overal ter wereld. Daarna wilde ik aan een studie beginnen, al had ik nog geen idee waar mijn interesses op dat gebied lagen. Na een half jaar was ik in Siurana en klom daar op één van de eerste dagen Estado Critico (9a) in mijn eerste poging. Ik was waanzinnig blij met mijn prestatie, maar heb het verder niet met de media gedeeld. Het nieuws ging snel van mond tot mond en zo kwam het dat ik de rest van die trip met een camera werd gevolgd en mijn inbox ontplofte van de e-mails.’

Rustig klimmen was er dus niet meer bij. Lachend: ‘Als ik één tip mag geven: doe je on sight op de laatste dag van je trip, dan kan je tenminste rustig klimmen op je vakantie.’
 

Eat, train, sleep, repeat

Hoewel hij Estado Critico als ‘ongelukje’ beschrijft, berust Megos’ klimcarrière zeker niet op toeval of geluk. Dag in, dag uit keihard trainen vanaf jonge leeftijd heeft hem gebracht tot waar hij nu is. ‘Natuurlijk heb ik altijd hard getraind, nog wel harder dan de andere atleten; harder en slimmer. Ik probeer constant uit te vinden welke training het beste is voor mijn lichaam, al zal ik natuurlijk nooit de perfecte training vinden. Het blijft een leercurve, een proces. Geen enkele atleet doet dezelfde training. Als ik thuis ben, train ik elke dag. Dit neemt het grootste deel van mijn dag in beslag, verder ben ik bezig met e-mails beantwoorden en contact met sponsors onderhouden.’

‘Ik werk al meer dan tien jaar samen met mijn trainers Patrick Matros en Dicki Korb. Zij hebben me zien ontwikkelen als persoon en als klimmer. Ze hebben me beter zien worden vanaf een jonge leeftijd en we hebben hard aan mijn zwaktes gewerkt. Ik was altijd een vrij statische klimmer, licht en dun. Dit heb ik geprobeerd te veranderen, omdat boulders steeds dynamischer worden naarmate ze moeilijker worden. Tot op zekere hoogte is het gelukt om mijn klimstijl van statisch naar dynamisch te veranderen; al is er altijd ruimte voor verbetering. De leercurve stopt nooit, er is altijd iets te verfijnen – dat is voor mij ook de schoonheid van klimmen.’




 

Het leven buiten klimmen

Met een leven dat zich vrijwel geheel in de klimhal afspeelt, lijkt het lastig om je daarnaast nog in andere gebieden te ontwikkelen. Toch blijkt Alex naast klimmen nog veel andere hobby’s te hebben. ‘Ik hou ontzettend van reizen, klimmen en reizen gaan hand in hand. Verder vind ik het leuk om te koken, te fotograferen, een boek te lezen en met vrienden rond te hangen.’ Ook voor sociale contacten weet hij tijd vrij te maken: ‘Klimmen is een erg sociale sport, zelfs als je alleen gaat boulderen ontmoet je mensen. Het grootste deel van mijn sociale leven speelt zich echter in de klimhal af; buiten klimmen heb ik niet echt vrienden. Daar ben ik niet ontevreden over.  Als ik op een klimtrip ga, ga ik niet alleen klimmen, maar ook met vrienden op reis, alles samen doen. Het is echt een sociaal gebeuren.’

Patagonia is een van de sponsors van Megos, een merk dat veel werkt met gerecyclede producten en zich inzet voor het behoud van de natuur. Hij is blij met zo’n milieubewust merk als sponsor. ‘De milieuproblemen van nu worden erger en erger, ik vind het goed dat ze die bij Patagonia proberen aan te pakken. Er komen steeds meer mensen op aarde en de klimaatproblemen nemen toe. Er moet meer gefocust worden om die problemen op te lossen.’

Ik vraag hem hoe hij erover denkt om zijn positie te gebruiken om mensen bewuster te maken van de milieuproblemen. ‘Als klimmer heb ik helaas nog lang niet zo veel invloed als andere mensen, maar de invloed die ik heb, wil ik wel graag gaan gebruiken om mensen bewuster te maken.’

 

De downside van een baan als klimmer

‘Ik ben heel blij dat ik van klimmen mijn werk heb kunnen maken. Ik heb het nooit zo gepland; ik heb mijn kansen gepakt en ben zeer tevreden dat ik datgene waar ik zo veel van houd nu als werk kan doen. Klimmen in het algemeen is een interessante sport, omdat er zoveel varianten zijn: lead, boulder, trad, multipitch. Het kan overal ter wereld met verschillende soorten rots en klimstijlen. Het wordt nooit saai: je vindt altijd iets nieuws om te beklimmen en er is altijd wel een nieuwe uitdaging.’

‘Natuurlijk heb ik wel eens een off day. Ik denk niet dat er mensen zijn die alles wat ze doen altijd leuk vinden. Er zijn ook wel tijden dat ik in de hal sta en denk: wat doe ik hier? Op zo’n off day vind ik het lastig om mezelf te motiveren, maar dan probeer ik mezelf eraan te herinneren dat niet elke dag goed kan zijn. Je moet ook door de slechte dagen heenkomen, dan waardeer je de goede dagen des te meer.’

Klimmen kan, net als veel andere sporten, een therapeutisch effect hebben: door op te gaan in de bewegingen, kunnen frustraties uit het dagelijks leven even worden vergeten. ‘De reden dat dat voor de meeste mensen werkt, is omdat klimmen niet hun baan is. Ze kunnen ontsnappen in het klimmen; als het bij hun normale baan niet goed gaat, kunnen ze die frustraties kwijt in het klimmen en daarmee weer nieuwe energie opdoen. Bij mij is klimmen echter mijn baan, dus voor mij werkt het niet zo.

Mijn mindset blijkt wel uit mijn klimmen. Als ik boos of verdrietig ben, klim ik anders dan wanneer ik me goed voel. Mijn stijl is dan anders; als ik een goede bui heb, komt dat mijn klimmen zeker ten goede.’

 

De omgang met falen

Gezien worden als één van de beste klimmers van de wereld, dat moet toch gepaard gaan met een grote druk? Niet alleen vanuit jezelf, maar met name van de buitenwereld. Tot mijn verbazing heeft Megos hier weinig last van. ‘De enige druk die ik voel, is die vanuit mezelf. Van buitenaf voel ik helemaal geen druk; niemand verwacht van mij dat ik zo goed ben als ik wil zijn. De druk die ik mezelf opleg kan het klimmen soms in de weg staan, omdat ik hard voor mezelf kan zijn. Ik wil niet voor de makkelijke weg kiezen, maar mezelf constant blijven verbeteren. Ook op de dagen dat ik niet per se zin heb om te trainen, moet ik dat toch doen. Ik heb bepaalde doelen in mijn hoofd die ik graag wil bereiken en daarvoor moet ik hard blijven werken. Dat is voor mij altijd de reden om ook op off days te blijven trainen. Falen hoort erbij. Je kunt niet altijd winnen. Je moet ook met falen kunnen omgaan. Als je nooit wilt falen, probeer je dat te vermijden en zal je jezelf nooit hard genoeg pushen. Je moet eerst de mindset krijgen dat falen op een bepaalde manier oké is en ermee kunnen dealen om beter te worden.’

Ook tijdens World Cups voel ik geen druk, of ik probeer het in elk geval niet toe te laten, ik denk niet dat het me goed zou doen. Ik probeer me niets aan te trekken van wat andere mensen van me vinden; ik ben de enige persoon die met mezelf moet kunnen dealen.’

Tijdens zijn lezing, wanneer iemand hem vraagt naar de omgang met zenuwen bij een wedstrijd, komt hij hierop terug: ‘Wat maakt het anderen nou eigenlijk echt uit wie er wint? Wie heeft er dit jaar de World Cups gewonnen?’ Stilte in het publiek. ‘En wie heeft er vorig jaar gewonnen?’ Na nogmaals een stilte: ‘Zie je wat ik bedoel? Uiteindelijk kan het niemand schelen wie er wint.’

 

Loose it dreaming

Typerend voor de presentatie die Alex Megos in het gebouw van Patagonia gaf, is dat het vrijwel niet over klimmen ging. Van een kapotte auto tot zijn ontmoeting met beren in Canada: van alles komt voorbij, maar geen beschrijvingen van de cruxpassen van zijn projecten. Wel vertelt hij over hoe hij zich voorbereidde op het klimmen van de boulder Lucid Dreaming 8C(+).

‘Ik was zo vastberaden om die boulder te halen. Geen enkele factor mocht mijn prestatie in de weg staan. Daarom stond ik elke dag om dezelfde tijd op, at hetzelfde ontbijt, ging om dezelfde tijd naar het gebiedje waar de boulder was. Toch lukte de boulder niet. Gefrustreerd besloot ik me er even niet meer mee bezig te houden. Een paar dagen erna was ik toch weer bij Lucid Dreaming. Ik was veel later opgestaan dan normaal, had iets anders ontbeten en was er bovenal minder mee bezig dat ik de boulder moest halen. Ik deed een niet-serieuze poging en topte de boulder.’

De normale jongen achter de klimmer

Ik vraag Alex hoe het klimmen hem als persoon heeft veranderd. Het blijft een tijdje stil aan de andere kant van de tafel voordat hij een antwoord op mijn vraag weet te geven. ‘Als ik niet was gaan klimmen, was ik ongetwijfeld een compleet andere persoon geweest. Door het klimmen ben ik extroverter en socialer geworden, minder verlegen. Ik moet ook wel sociaal zijn als ik voor tweehonderd mensen moet praten. En ergens goed in zijn geeft je zelfvertrouwen, dus waarschijnlijk ben ik door het klimmen wel zelfverzekerder geworden.’

 

En verder? Verder is het gewoon een normale jongen uit Duitsland, die het liefst de hele dag Yorkshire thee drinkt. En donkere humor heeft die niemand begrijpt, aldus de master himself.


Foto’s: Bram Berkien

Over de auteur Bekijk alle berichten

Eva van Wijck

Student, 21 jaar en sinds 2011 verslaafd aan alles wat met klimmen te maken heeft. Eva houdt van klimmen, trainen en klimmen.