Siked!

Enige tijd terug verscheen een trailer van de film In The Bubble, met een hoofdrol voor Suzan Dudink. Deze Nederlandse dame verhuisde voor de liefde naar Engeland en werd daar opgenomen in de klimscene, tot haar leven een dramatische wending nam. Siked wilde weten hoe het nu met Suzan en haar partner Andy Earl ging en sprak haar in Sheffield.

Met mijn rug hang ik tegen een klimwand, comfortabel op de zachte mat gezeten, op een locatie die met recht het epicentrum van boulderen in Engeland genoemd mag worden. We zijn in de legendarische Climbing Works bouldergym, waar topklimmers als Shauna Coxsey in redelijke rust kunnen trainen om later te kunnen schitteren op World Cups. Eigenaren Percy Bishton en Graeme Alderson zijn grondleggers van het internationale wedstrijdcircuit en Percy is nog altijd actief als routebouwer tijdens World Cups. Een eindje verderop worden van de finalisten van de CWIF-competitie melige portretten geschoten. Jimmy Webb komt voorbij, dan Jan Hojer, Jorg Verhoeven, Melissa le Neve en Shauna Coxsey. Tegenover mij zit echter Suzan Dudink, die nog altijd het record voor hardste beklimming van een boulder door een Nederlandse dame in handen heeft.

Jij hebt in Rocklands de boulder Tea with Elmarie (8A+) geklommen

Met Andy ging ik wel vaker op klimtrips, maar nu gingen we voor het eerst twee weken weg. Ik dacht, nu ga ik er ook echt hard voor trainen. Toen ik van Tea with Elmarie redelijk snel de staande start (7C) had gedaan, wilde ik ook de zitstart proberen. Dat duurde nog redelijk lang, er zat namelijk drie dagen lang een kolonie bavianen onder het blok. Tussen de jonkies en hun ouders door lopen kan dan gevaarlijk zijn. Die aapjes klimmen ook veel makkelijker de rotsen op. Ik kon alle passen redelijk snel maar het was meer een kwestie van ze aan elkaar linken. Ik had een split in mijn vinger dus ik kon maar zo’n vijf pogingen per dag doen. Elke keer liep het uit op bloeden. Toen ik weer eens bebloed was besloot ik om nog één laatste poging te doen. Na vier dagen werken in de boulder bereikte ik toen de piek in mijn klimcarrière.

 

Hoe komt een Nederlandse dame terecht in de in-crowd van de Engelse klimscene?

Andy bouwde met Percy (Bishton, red) routes voor de voorloper van het NK boulder, Urban Climber. Ik was daar aanwezig als toeschouwer. Het waren hele gave wedstrijden, nog een beetje underground. De eerste keer dat ik Andy zag heb ik eigenlijk alleen hoi gezegd. Toen ik een tijd later beter wilde leren klimmen heb ik Andy gevraagd of hij voor mij een trainingsprogramma wilde maken. Een jaar later ging ik met Sebastian Spauwen (die als eerste Nederlander 8B+ klom) testen voor het NK, daar was Andy ook weer aan het routebouwen. Vanaf toen bloeide het op en reisden we steeds op en neer om elkaar te kunnen zien. Verhuizen was toen heftig maar wel logisch. Het reizen kostte veel geld en we wilden elkaar meer dan elke twee weken zien. Het was makkelijker voor mij om in Engeland te wonen dan andersom. Andy bouwde routes en coachte in Engeland, daar kon je toen in Nederland nog niet van leven, en misschien wel nog steeds niet. Ik  ging zelf in een klimhal in Sunderland werken. Daarnaast kreeg ik een baan op de universiteit en heb ik meegeholpen om Andy’s hal op te zetten.

suzan-dudink-bram-berkien-1

Soms denk ik trouwens wel eens: zoveel mensen ken ik eigenlijk helemaal niet hier in Engeland. Maar toen ik gisteren hier in The Climbing Works binnenliep realiseerde ik me hoe nauw ik iedereen van de klimscene hier ken. Dat heb ik wel voor een groot deel aan Andy te danken, zodra ik via hem een paar mensen kende van de hal hier leerde ik snel meer mensen kennen. Nu ik zelf met coachen bezig ben leren mensen me meer kennen om wat ik zelf doe in de klimwereld. Misschien dat mensen me toch ook wel meer respecteren omdat ik bij Andy ben gebleven na zijn hersenbloeding. Ik vraag me wel af of ze me nog steeds als Hollandse zien of als Britse nu!

 

Over Andy’s hersenbloeding: voor dit interview vroeg ik Jorg Verhoeven wat hij jou zou vragen als hij in mijn schoenen stond. Hij antwoordde: ik zou razend benieuwd zijn naar hoe jouw leven twee keer totaal is getransformeerd. Een keer razendsnel van verliefd stelletje tot een gezin in chaos. De tweede keer over lange tijd naar een toch normaal functionerend gezin ondanks alle uitdagingen.

Zoals de meeste mensen wel weten heeft Andy een heftige hersenbloeding gehad, in de tijd dat hij bezig was met vrienden zijn eigen klimhal op te zetten. Hij heeft twee weken in coma gelegen, en achteraf zei de hersenchirurg: als Andy vijf jaar ouder was geweest of niet zo sportief dan had hij het waarschijnlijk niet overleefd. Zelf was ik op dat moment hoogzwanger van onze dochter. Andy werd bizar genoeg wakker tijdens de twee dagen dat ik aan het bevallen was. Opeens had hij een dochter. Daar wist hij echter niets meer van, hij herkende mij niet en was veel vergeten. Hij kon bijvoorbeeld ook niet praten of bewegen. Een geluk bij een ongeluk was dat de bloeding niet in de hersenhelft plaatsvond die je karakter kan veranderen. Sommige mensen worden na zo’n bloeding heel grumpy. Op dit moment kan Andy wel praten, maar hij heeft soms moeite om woorden te zeggen. Het is een beetje als wanneer je zelf in een vreemde taal een woord zoekt maar er niet op kunt komen.

Na Andy’s hersenbloeding hebben zijn ouders ons heel erg geholpen. Zij regelden alles en pasten op onze dochter Amber zodat ik Andy elke dag op kon zoeken in het ziekenhuis. Zonder hen zou ik niet weten wat ik had moeten doen. Hier in Engeland is het, nog meer dan in Nederland denk ik, heel erg gebruikelijk dat familie in zo’n geval totaal de zorg op zich neemt, ook omdat er minder regelingen en voorzieningen zijn vanuit de overheid.




Het was absoluut het heftigste jaar van mijn leven. Andy kwam snel naar huis maar kon helemaal niks en zat in een rolstoel. Het combineren van zorg voor Andy en zorg voor Amber leverde een jaar met weinig slaap op. Pas achteraf vraag je je dan af hoe je er eigenlijk mee om bent gegaan.  Toch was de timing, hoe cru het ook klinkt, eigenlijk perfect. Met een kind verandert je leven toch al heel ingrijpend. Amber kent haar vader nu ook niet anders dan hoe hij is. Ik denk dat het veel lastiger was geweest voor Amber als Andy bijvoorbeeld nu een hersenbloeding had gehad, dan verandert je vader opeens compleet.

suzan-dudink-bram-berkien-4

 

Hoe serieus klim jij eigenlijk nog?

Ik ben nog heel fanatiek en klim heel veel. Nu train ik echter wel vooral om te kunnen blijven coachen, bouwen en testen. Niet meer zozeer om buiten hard te klimmen. Het mooie aan buitenklimmen was dat ik dat met Andy samen kon doen, we konden samen overal heengaan. Dat mis ik nu misschien wel het meeste. Er zijn niet veel mensen die zoveel goeds uit mij halen als hoe Andy dat deed, qua klimmen. Als hij zei dat ik iets kon, dan vertrouwde ik erop dat ik het ook echt kon. Toen Amber nog kleiner was bracht ik haar soms naar het kinderdagverblijf en reed dan zelf door naar de rotsen. Ik bedacht na een tijdje echter wel: als ik nu een gebroken enkel krijg, dan lig ik hier in mijn eentje. In die periode klom ik nog wel 7C buiten, maar dat waren dan wel afgewogen keuzes voor veilige boulders: niet te hoog en met een vlakke landing bijvoorbeeld.

suzan-dudink-6

Ik heb zeker nog wel ambitie in het klimmen. Nu Amber ook begint met klimmen zitten klimtrips er weer meer in. Of Andy dan ook mee zal gaan? Ik hoop het natuurlijk wel. Hij is een paar keer naar Fontainebleau geweest, met vrienden. Dat is prima, maar ik weet niet of hij dat ook met mij zou willen. Hij kan zelf natuurlijk niet meer klimmen nu. Hij vindt het wel nog heel mooi om te zien en mist het echt vreselijk. Maar misschien is het toch anders om met zijn vrienden te gaan dan alleen met mij. Ik heb dus geen idee hoe sterk ik nog ben op rotsen. Misschien dat ik in bepaalde opzichten wel beter ben gaan klimmen, door het bouwen bijvoorbeeld, maar je hebt natuurlijk geen idee hoe zich dat vertaalt naar buiten. Ik heb de laatste vijf jaar weinig klimuren buiten gemaakt. Door buiten te klimmen werd ik voor die tijd juist snel sterker, we gingen bijna elk weekend naar buiten. Hier in de Peak District had Andy eigenlijk alles al geklommen, dus we gingen veel naar gebieden in Frankrijk, Zwitserland en Amerika bijvoorbeeld.

 

Werk

Ik werk nu als routebouwer, coach en daarnaast geef ik een dag per week les aan de universiteit, in sportpsychologie. Bouwen doe ik voor onze eigen hal maar ook voor andere hallen. Het leuke aan bouwen vind ik dat je iets nieuws creëert. Je bent fysiek bezig, maar het is ook creatief en in zeker opzicht zelfs intellectueel. Vroeger was ik heel erg van de randjes op een licht overhangende wand. Nu zit ik een beetje tussen de stijlen van Chris (mede-eigenaar van de klimhal) en Andy in: tussen getruct en krachtig. Op World Cup niveau bouwen? Dat lijkt me toch een beetje spannend vanwege de stress dat het echt goed moet zijn.




Als coach heb ik de zogeheten developmental coach award gehaald, de hoogste kwalificatie op het gebied van coachen in Engeland op dit moment. Daarnaast ben ik betrokken bij het opzetten van de performance coach award, die weer een niveautje hoger gaat worden. Zowel het bouwen als coachen doe ik vanuit mijn eigen bedrijfje Upgrade Climbing. Als laatste ben ik sinds kort ambassadeur voor de This Girl Can campagne. Deze dient om niet-actieve vrouwen te stimuleren aan sport te gaan doen, klimmen is daarvoor volgens mij een ideale sport!

Vrouwen die bouwen? Jazeker!

Het grootste deel van mijn tijd ben ik dus bezig met klimmen, wat echt een droom is. Dat heb ik ook aan Andy te danken, hij is met zijn klimhal de grootste kostwinner. Dat hij al mede-eigenaar van de hal was is trouwens echt onze redding geweest. Na anderhalf jaar ging hij een uurtje per week naar de hal om weer bekend te raken met het leven dat hij voor het ongeluk had. Hij kon zich vrijwel niks meer herinneren, ook niet van bijvoorbeeld de meest bekende klimgebieden in de omgeving van waar we wonen. Hij moest alles opnieuw leren, zelfs de meest simpele dingen als geld pinnen. Het meeste heeft hij zelf geleerd, hij vond het belangrijk dat ik voor ons kind zorgde en niet te veel zijn therapeut was. Hij kon niet bellen of emails beantwoorden, dus in het begin heeft hij zich vooral bezig gehouden met boekhouden voor de hal. Later kon hij weer routes bouwen, wat hij eenhandig en eenbenig doet. Dat doet hij dan trouwens sneller dan ik kan. Verder is hij importeur voor het merk E9, wat hij met zijn vader doet. Op dit moment is hij weer fulltime manager van de klimhal. Dat hij zover gekomen is komt denk ik ook doordat hij zo’n sportman is. Hij wil het zelf oplossen, er zelf uitkomen en niet opgeven.

suzan-dudink-3

 

In Nederland wachten we een beetje op de volgende lading Suzans. 

Dat heeft er denk ik mee te maken dat mensen in Nederland niet veel buiten gaan klimmen. Zodra mensen meer naar buiten gaan, stijgt hun niveau snel. Toen ik met Andy ging klimmen moest ik opeens opwarmen in 7C’s, dat deden ze daar allemaal, andere blokken lagen er niet. Dan ga je heel snel veel harder klimmen. Daarvoor deed ik bij wijze van spreken eerst 100 7A’s voor ik een 7A+ in stapte. Het idee dat je niet iets moeilijkers kunt doen als je niet eerst heel veel iets makkelijkere boulders hebt geklommen klopt natuurlijk niet. Je moet gewoon alles doen, op veel verschillende stijlen rots ook. Met Andy ging ik overal heen, daar word je ook veel beter en diverser van. Verder kan het ook geen kwaad om met hele sterke mensen te klimmen. Dat mis ik ook erg. Nu ga ik soms met vrienden, maar vaak ook alleen, en dan doe je toch sneller makkelijke dingen. De Nederlandse verrichtingen volg ik nog best, via jullie site ook. Ik denk dat Nikki van Bergen makkelijk 8A zou kunnen boulderen, maar dat interesseert haar denk ik niet zo. Zelf klim ik eigenlijk ook nooit routes, hoewel ik het voor het coachen met kinderen nu soms wel moet doen. Trad klimmen heb ik ook nog nooit gedaan, wat eigenlijk maf is, als je in Engeland klimt moet je dat toch een keer gedaan hebben! Misschien dat ik het een keer met Amber kan doen als ze wat ouder is.

suzan-dudink-2

 

Mijn plan was om een doosje oer-Hollandse hagelslag mee te nemen voor je, maar in het vliegtuig leek me dat toch niet zo’n goed idee. Ik ben benieuwd: wat mis je aan Nederland, naast het cliché dat ik net aanhaalde?

Met hagelslag zit het wel goed, daar slaan we eens in de zoveel tijd een flinke voorraad van in. Wat ik in ieder geval niet mis aan Nederland is de drukte. Elke keer dat ik terug ga naar mijn moeder in Amsterdam denk ik: jeetje wat is het hier druk. Maar sommige dingen zijn hier in Engeland minder: alles is hier bijvoorbeeld in ketens. Je hebt Starbucks, Costa, Tesco enzovoort. In Nederland heb je denk ik toch meer kleine individuele winkeltjes en zijn mensen wat creatiever. Ook de mogelijkheid om snel even naar Fontainebleau te rijden mis ik, net als mijn vrienden. De groep waar ik mee omging is ook een beetje uitgewaaierd. Het is raar dat mijn dochter in een uniform naar school gaat en dat ze geen Nederlands spreekt. In het begin was het plan dat ik met Amber Nederlands zou spreken, en Andy Engels met haar. Toen Andy echter zijn hersenbloeding kreeg hebben we dat plan laten varen om het voor Andy niet te moeilijk te maken, hij moest namelijk opnieuw Engels leren spreken. Ik heb haar wel Nederlandse boeken voorgelezen maar na een tijdje zei ze: mum, stop it! De vrijheid en natuur waar wij wonen vind je in Nederland echter denk ik niet. Het geordende van Nederland heeft iets moois, maar ik hou toch meer van het ruige hier in Engeland. Waar wij wonen heb je de zee, de rotsen en de vlaktes. Ik zou niet terug willen, hier ben ik super gelukkig.

suzan-dudink-bram-berkien-3

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Bram Berkien

Mede-oprichter van Siked! Verzorgt fotografie en een artikel hier en daar. Daarnaast ook zelfstandig werkzaam als active lifestyle fotograaf. Na een begin als boulderaar kan hij nu ook de lokroep van het sportklimmen niet weerstaan.