Siked!
Voorklimmen in Margalef - door Bram Berkien

Sherin Grimbergen denkt te weten hoe Nederland het klimniveau naar grotere hoogten kan tillen: minder topropen, meer voorklimmen! In dit betoog legt hij uit hoe voorklimmen je sterker maakt én nog meer plezier uit het klimmen laat halen.

De vakantie is weer voorbij en terugblikkend op mijn trip naar het Zillertal vind ik – net als voorgaande jaren – dat het qua klimprestaties beter kan. Toch geblokt voor die crux, in plaats van gewoon te gaan. Na vier haken alweer helemaal verzuurd. Die buitenlanders klimmen zo soepel en veel harder. Waarom kan ik dat niet?

Stiekem weten we allemaal dat Nederland een achterstand heeft als het gaat om het niveau van de klimsport. Nu is dat gegeven onze landschapskarakteristieken niet heel raar, maar ik denk dat er nog minstens één ander aspect een grote rol speelt.

voorklimmen-margalef-inbinden-bram-berkien

Er is een opvallend verschil tussen Nederlandse en buitenlandse klimhallen: bij ons hangen bijna alle touwen al klaar terwijl in het buitenland alleen de setjes klaar hangen! Er wordt door het gros van de klimmers in Nederland weinig voorgeklommen. Ik denk dat dat te wijten is aan het feit dat klimhallen daar niet erg toe aanzetten. Er zijn vaak maar een paar voorklimroutes, al gauw van een wat moeilijker niveau. In sommige hallen mag je de toprope routes ook voorklimmen, maar dan moet je wel zelf de setjes inhangen, de toprope touwen eruit halen en die weer terug hangen. Dit is nogal tijdrovend, mag alleen in de daluren en bovendien zijn de routes niet afgestemd op het voorklimmen.

Een hal zoals Mountain Network Amsterdam heeft wèl een uitnodigende voorklimwand met veel routes, waaronder ook een aantal makkelijke routes. De touwen liggen klaar en de setjes hangen al te wachten om geklipt te worden. Inbinden en gaan! Dit is dan ook meteen een van de hallen waar de topklimmers van ons land veel trainen, ik bespeur daar een verband. Desalniettemin is zelfs in zo’n hal nog het grootste deel van de routes toprope. Je vraagt jezelf bijna af waarom onze wedstrijden dan wel ineens lead geklommen worden. Blijkbaar vindt men toch dat lead is zoals je klimmen hoort te doen. Waarom is dat dan niet  de standaard in de hal?

Wanneer we straks weer een weekendje naar Freyr gaan moeten we ineens die stap maken naar het voorklimmen en dat is voor veel van ons mentaal best zwaar. Voorklimmen wordt ervaren als een horde, het voelt eng. Als je echter door het jaar heen veel zou voorklimmen is die horde veel kleiner. Ook fysiek kan het voorklimmen zwaar vallen, want van al dat topropen krijg je alleen uithoudingsvermogen als je dat specifiek traint. Je uithoudingsvermogen verbetert door in de hal voor te klimmen. Voorklimroutes zijn namelijk vaak wat langer en meer overhangend, plus dat je langer klimt door het klippen en rusten.

Kortom, door meer voor te klimmen gedurende het jaar worden we fysiek en mentaal veel sterker. Hierdoor kun je eindelijk echt op je max projecten buiten en je krikt die max ook nog eens zomaar een graadje of twee omhoog.

voorklimmen-voralp-ties-bram-berkien

Naast het fysieke en mentale voordeel wat veel voorklimmen oplevert, zijn de routes vaak interessanter qua verloop en vergen ze meer tactiek dan bij toprope routes. Voorklimmen is daarmee gewoon leuker en het maakt je sterker! Als je eraan gewend bent is je hoofd niet meer bezig met voorklimmen maar gewoon met klimmen en genieten. Je denkt niet meer na over val-angst, setjes klippen en voetfouten. Je krijgt een gevoel van vrijheid.

Tot slot kunnen veel klimmers niet ècht goed een voorklimmer zekeren, te danken aan het gebrek aan oefening. De hal is een veilige omgeving om de zekertechniek te verbeteren, maar dat lukt alleen als er veel wordt voorgeklommen. Het geeft je als klimmer ook meer vertrouwen wetende dat je zekeraar goed geoefend is in het opvangen van je val.

Ja, voorklimmen duurt iets langer, maar minder routes doen betekent geen slechtere training. Kwaliteit boven kwantiteit zou ik dat willen noemen. Het enige echte nadeel aan de switch naar het voorklimmen maken is dat het daarvoor niet te druk mag zijn in de hal. Je wilt geen voorklimval maken en landen op degene die naast je klimt. Sommige hallen zijn daar op doordeweekse avonden of in het weekend te vol voor. Switchen naar voorklimmen als standaard zou voor deze hallen gevaarlijke situaties kunnen opleveren, of inkomstenverlies doordat er minder klanten kunnen komen. Een oplossing zou zijn om in de spitsuren een deel van te routes naar toprope om te hangen. In de daluren kan dan naar hartenlust voorgeklommen worden terwijl het in de spits ook veilig blijft.

In Nederland is voorklimmen in de hal nu nog iets voor gevorderden. Alleen de pro’s doen het echt regelmatig. Ik denk dat deze mentaliteit moet – en kan – veranderen om onze achterstand op internationaal niveau in te halen. Hoewel, voor de meesten zal het belangrijkste argument zijn dat ze dan eindelijk echt voluit durven te gaan om dat supervette project te senden.

Ik pleit voor het einde van de Nederlandse toprope cultuur. Waar in een hal nu 80 toprope routes en 10 voorklimroutes hangen worden dat 10 toprope routes en 80 voorklimroutes. Met korte haakafstanden en een aantal makkelijke routes kunnen beginners zonder problemen veilig leren voorklimmen. Laat een paar toprope touwen hangen zodat dagjesmensen ook uit de voeten kunnen. Klimmen is genoeg aan het groeien om ook in Nederland een echte sport worden in plaats van slechts recreatie. Als we ooit kans willen maken op zo’n Olympische medaille is deze verandering van onze standaard wellicht de sleutel tot succes.


Geschreven door Sherin Grimbergen.

               

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Bram Berkien

Mede-oprichter van Siked! Verzorgt fotografie en een artikel hier en daar. Daarnaast ook zelfstandig werkzaam als active lifestyle fotograaf. Na een begin als boulderaar kan hij nu ook de lokroep van het sportklimmen niet weerstaan.