Siked!

Eva van Wijck scheurde dit jaar haar kruisband af en heeft een maandenlang herstel voor de boeg. In plaats van haar missie om sterker te worden op te geven zet zij nu alles op alles om toch te kunnen blijven trainen. Lees in deze column over dit knappe staaltje doorzettingsvermogen!

2016 zou het jaar worden waarin ik eindelijk écht sterk ging worden. Knallen in de overhang, eindeloos kunnen optrekken en meters ver kunnen dynoën; gewapend met een strak trainingsschema was ik vastberaden om mijn doelen te behalen. Omdat alleen maar trainen snel gaat vervelen, had ik ook relaxte bouldersessies in mijn schema opgenomen. Tijdens één van die boulderdagen ging het helaas compleet verkeerd: ik viel van slechts een meter hoogte uit een boulder, verdraaide mijn knie en kon alleen nog maar heel hard gillen. Het allereerste wat er echter door mijn hoofd schoot, was niet ‘auw’, maar ‘shit, nu kan ik voorlopig niet meer trainen’.




Op de eerste hulp aangekomen bleek mijn knie zo dik, dat de dokters niet konden vinden wat er precies aan de hand was. Inmiddels heeft een MRI-scan uitgewezen dat mijn voorste kruisband is afgescheurd, en dat ik mogelijk geopereerd moet worden. Al die tijd loop ik al met krukken. De eerste dagen zat ik thuis en was het enige wat ik kon doen qua beweging, van de bank naar mijn bed hinkelen. Het was een trainingsvideo van Courtney Sanders, die ondanks haar gescheurde enkelband tóch fanatiek bleef trainen, die daar verandering in bracht. Ik dacht: ‘Hoezo zou ik eigenlijk niet gewoon kunnen blijven trainen?’. En zo ging ik diezelfde avond nog naar de boulderhal, om daar met hulp van een vriend de nodige pull-ups, sit-ups en hangboard training te doen. Het bleef niet bij die ene avond, want sindsdien probeer ik drie keer per week krachttraining te doen in de boulderhal. Hoewel ik gelukkig toch op een manier kon bewegen, merkte ik dat ik het klimmen ontzettend miste. De bewegingen, het projecten in boulders, de gezelligheid van het samen prutsen in een boulder: ik kan het geen week missen. Zelfs van alleen maar drietjes boulderen zou ik op dit moment intens gelukkig worden. Maar ja, als je amper kan lopen en op één been de trap op moet hupsen om überhaupt bij de trainingsarea te komen, is tóch gaan boulderen het slechtste plan dat er is.

Omdat ik merkte dat ik me geestelijk steeds slechter ging voelen – dat boulderen is toch een soort verslaving geworden– besloot ik om dan maar te gaan routeklimmen. Op één been welteverstaan. Waar boulderen met een afgescheurde kruisband op z’n zachtst gezegd ontzettend dom is, is klimmen met die blessure volgens sommigen ook niet geheel verstandig. Maar omdat ik alleen overhang klim – wat betekent dat als ik val, ik niet tegen de wand aan kom met mijn knie – en mijn been niet gebruik, is het risico in mijn optiek niet beduidend groter dan wanneer ik met twee ‘gezonde’ benen zou klimmen.

Ik vind mentale gezondheid minstens net zo belangrijk als lichamelijke gezondheid, zij het niet belangrijker. En niet kunnen klimmen, eigenlijk bijna geen beweging hebben, zorgde ervoor dat ik me down, rusteloos en eenzaam voelde. Verschillende klimmers en boulderaars die ik sprak over het hebben van blessures, konden dit gevoel beamen. Voor de meesten is de sport hun grootste passie, dus als dit door een blessure niet meer gedaan kan worden, is het niet meer dan logisch dat dit ook voor de nodige mentale problemen kan zorgen. Maar ook wél mogen boulderen ondanks een blessure kan voor frustraties zorgen, omdat een hoop bewegingen en grepen vaak niet gedaan en gebruikt mogen worden. Ik denk dat er in de klimwereld best wat meer aandacht aan het mentale aspect van een langdurige, ernstige blessure besteed mag worden.




Dat een ernstige blessure niet het einde van een topsportcarrière in de klimwereld hoeft te betekenen, is inmiddels al door tal van klimmers en boulderaars bewezen. Sterkste vrouw van de wereld Alex Puccio, die na een val tijdens het opwarmen haar kniebanden inscheurde, bleef gedurende haar herstelproces stevig doortrainen. Met resultaat, want één van de eerste boulders die ze klom toen ze was hersteld, was de 8A+ Euro Trash. Een andere topklimmer, Shauna Coxsey, brak in 2012 een paar weken voor de finale van de Boulder Worldcup haar been. Lange tijd was het boulderen uitgesloten, maar Shauna bleef gemotiveerd om haar doel te bereiken: sterker uit een blessure komen. Dat doel heeft ze ruimschoots behaald, want dit jaar kon ze al drie maal een eerste plek op een Boulder Worldcup aan haar indrukkende lijstje prestaties toevoegen.

bram-berkien-2016-04-30-19-38-00

Na een tijdje flink te hebben gebaald, ontdek ik dat alle clichés waar zijn: het leven is te kort om bij de pakken neer te zitten, en je moet er het beste van maken. In mijn geval heb ik nog ‘geluk’ gehad, dat de blessure aan mijn knie is, en niet aan mijn ringbandje of aan mijn schouder; dan zat fanatiek trainen er echt niet meer in. Ik denk dat in beweging blijven erg belangrijk is, of dat nou door middel van krachttraining, drietjes klimmen, of een andere sport als fietsen of zwemmen is. Nieuwe doelen stellen voor jezelf, zoals een route op één been kunnen uitklimmen, of een nieuw persoonlijk pull-up record vestigen. En bovenal: gemotiveerd blijven, zodat je zowel lichamelijk als geestelijk sterker uit je blessure komt dan je ooit bent geweest.

 

Foto’s: Bram Berkien

Over de auteur Bekijk alle berichten

Eva van Wijck

Student, 21 jaar en sinds 2011 verslaafd aan alles wat met klimmen te maken heeft. Eva houdt van klimmen, trainen en klimmen.