Siked!
Spotten bij het boulderen in Fontainebleau - door Bram Berkien

‘Boulderen is blessuregevoeliger en gevaarlijker dan klimmen’. Het is een argument dat ik vaak hoor als ik me door mijn medeklimmers weer eens laat verleiden tot een discussie over wat nou leuker is, leadklimmen of boulderen. Of het argument waar is betwijfel ik, en een keuze voor welke vorm van klimmen leuker is, heb ik nog steeds niet kunnen maken.

Veiligheid is een belangrijk aspect bij beide disciplines, hoewel de gevaren vooral bij boulderen nog wel eens onderschat worden. Daarom hierbij het verhaal van Suzan, die in Fontainebleau uit een boulder viel en daarbij haar ruggenwervel brak.

Dicht bij de grond

Afgelopen zomer was ik met een groep vrienden in Fontainebleau toen ik in contact kwam met een local. Met alleen een deurmatje om zijn voeten aan af te vegen, wandelde hij van boulder naar boulder. Niet de souplesse waarmee hij alle boulders topte, maar het feit dat hij dit zonder spotter deed, was de reden dat ik hem aansprak. We raakten aan de praat over veiligheid bij boulderen en de ongelukken die kunnen gebeuren. Hij vertelde dat het merendeel van de ongelukken die hij over de jaren had gezien juist dicht bij de grond gebeurden.

Dit verbaasde me: hoe verder van de grond, hoe erger de val, leek mij. Enkele dagen later ervoer ik echter dat de Franse man gelijk had. In Bas Cuvier viel een van de meiden uit de groep van slechts anderhalve meter uit een boulder, waarbij zij haar ruggenwervel brak…

Hoe Suzan haar ruggenwervel brak

“Het was woensdag 9 augustus, de tweede dag dat we gingen boulderen. Het weer is goed en we zijn in één van mijn favoriete gebiedjes. Ons kamp is op dezelfde plek als vorig jaar en we warmen op in dezelfde boulders als vorig jaar; de sfeer is relaxed. Even later wandelen we naar een open plek omringd door boulders, waar ik een mooie boulder met een makkelijke instap vind. De boulder is niet zo hoog, en na een paar stappen ben ik met mijn handen al bij de bovenkant. Omdat ik daar geen grepen voel, besluit ik mijn hak hoog te leggen. Ik zit absoluut niet lekker in de boulder maar wil niet opgeven. Ik weet dat ik hem kan. Ik twijfel nog om uit de boulder te stappen, maar besluit door te gaan. En dan glippen mijn handen weg. Was ik maar gestopt.”

“Vanwege het hoge hakje val ik eerst met mijn rug naar beneden, en wanneer mijn onderrug het crashpad raakt, voel ik een onbeschrijfelijke pijn. Ik kan bijna niet ademen van de pijn, de angst, de paniek. Ik probeer niet te denken aan wat er aan de hand kan zijn, wat er mogelijk kapot is; het enige waar ik aan kan denken is de ondraaglijke pijn. Ik draai op mijn zij. Ga staan. Zitten. Alles om maar een positie te vinden waarin de pijn minder wordt. Maar die vind ik niet.”

Lees meer over de do’s and don’ts van het spotten. De tip van Harald Swen: “spot alleen als het echt nodig is, dus als er een reëel risico is om ongecontroleerd of gevaarlijk terecht te komen.”

“Om mij heen discussieert de groep of er een ambulance gebeld moet worden of niet. Door mijn gegil staan er inmiddels ook andere boulderaars om ons heen, en er wordt besloten om voor de zekerheid een ambulance te bellen. Achteraf hoor ik hoeveel moeite dit heeft gekost: er was alleen bereik bovenop de boulders of langs de weg, tien minuten lopen bij mij vandaan. Een paar minuten later komen drie ambulancebroeders door de boulders naar mij toe. Ze vragen me wat er is gebeurd en wat mijn pijnscore is. Die geef ik een acht. Na wat onderzoek wordt besloten dat ik naar het ziekenhuis moet. Dan zie ik pas dat de drie broeders die er net om me heen stonden, zich inmiddels naar acht hebben uitgebreid. Ze rollen me op een draagbare brancard die weer op een normale brancard wordt bevestigd, en zo word ik door de boulders naar de ambulance gereden. Mijn vrienden grappen dat er wel tien mannen zijn om voor me te zorgen.”

“Mijn val is inmiddels al anderhalf uur geleden en mijn pijnscore is nog steeds een acht. Het ambulancepersoneel mag me geen pijnstillers geven totdat de dokter arriveert. Al die tijd lig ik al in de ambulance met een ondraaglijke pijn. Buiten is het inmiddels gaan regenen. Als de dokter er eindelijk is, voelt ze aan mijn rug, maar ook zij kan me niets geven voordat we in het ziekenhuis zijn aangekomen.”

“Eenmaal in het ziekenhuis blijkt na een röntgenfoto en lichamelijk onderzoek dat ik een ruggenwervel heb gebroken. Hoewel de breuk klein is en mijn wervel nog goed op de plaats zit, zal het komende half jaar toch in het teken staan van veel platliggen, weer leren lopen en een zware revalidatieperiode, in plaats van mijn nieuwe baan, klimmen en geplande concerten. Nu de pijnmedicatie begint te werken, zijn de vreselijke pijn en de angst voor eventuele complicaties weg, maar begint het besef van de impact van een gebroken rug tot me door te dringen.”

Spotten in Magic Wood - door Bram Berkien

Onderschat de gevaren niet

Inmiddels is het ongeluk waarbij Suzan haar rug brak ruim een half jaar geleden en kan zij weer volop klimmen en boulderen. Zelfs een tripje naar Fontainebleau staat al gepland. Hoewel de eerste boulders eng zullen worden, gaat Suzan er toch voor. Wel kijkt ze nu anders tegen het buiten boulderen aan, en heeft ze een boodschap die ze graag aan anderen wil overbrengen.

“Wat ik mensen wil meegeven, is dat ze de gevaren niet moeten onderschatten. Een val loopt vaak goed af, maar hoeft niet bij een verzwikte enkel te blijven. Het kan echt veel erger zijn. Daar moet je je niet door laten weerhouden, maar houd er wel rekening mee. Wees je als klimmer bewust van de passen die je maakt. Communiceer met je spotters wanneer je een sketchy pas gaat maken of wanneer je niet goed in een boulder zit. Zoals je bij leadklimmen goed let op het vermijden van voetfouten, moet je bij boulderen ook goed opletten als je een beweging maakt waarbij je verkeerd terecht kunt komen. Als je dat goed onthoudt, kun je volop genieten van alle geweldige routes en boulders die er zijn.”


Foto’s: Bram Berkien

Over de auteur Bekijk alle berichten

Eva van Wijck

Student, 21 jaar en sinds 2011 verslaafd aan alles wat met klimmen te maken heeft. Eva houdt van klimmen, trainen en klimmen.

  • joke boon

    Wat een mooi geschreven en indringend verhaal! Bravo Eva!