Siked!
Toru Nakajima - Lucid Dreaming

Intensief projecten leidt regelmatig tot een achtbaan aan emoties waarvan je niet eens wist dat je ze had. De onzekerheid over het maken van een pas is vaak genoeg om een klimmer slapeloze nachten te bezorgen, zelfs als die pas zich aan de andere kant van de wereld bevindt. Tot Lucid Dreaming (8C) had Toru Nakajima nooit eerder zo’n extreme obsessie voor een boulder gehad. Hij moest en zou hem klimmen.

Rouwverwerking

Psychiater Elisabeth Kübler-Ross omschreef vijf fasen die personen na een traumatische ervaring doorlopen. Dit zijn ontkenning, woede, vechten, depressie en acceptatie. Niet iedereen ervaart elke fase even intens en ook de volgorde staat niet vast. Als we Wikipedia mogen geloven (en dat doen we), rouwt iedereen immers op zijn eigen manier.

Met een klimmaat maak ik wel eens de grap dat die vijf fasen van rouwverwerking opvallend veel raakvlak hebben met de emotionele achtbaan die projecten heet.

Eerst komt de ontkenning. De pas lukt niet, “het kan toch niet waar zijn?” Je had zo hard getraind, tientallen filmpjes wel honderd keer gekeken en toch lukt het niet. Nadat je opnieuw op de mat landt, besluit je dat het de condities moeten zijn. Weet jij veel, misschien stonden de sterren wel verkeerd. Je kunt immers niet alles in de hand hebben.

Dan het protest of de woede. Je begint te schreeuwen en slaat tegen de wand. Je scheldt je spotter nog een keer de huid vol, om er zeker van te zijn dat hij net zo’n slechte dag heeft. Je bent gewoon boos en kunt geen kant op. Het is bovendien oneerlijk. Huppa, daar gaat weer een crashpad door het bos.




Je besluit om nog precies drie pogingen te doen en alles te geven. En niet zomaar alles, maar je zuigt alle energie uit de omgeving op alsof je een reusachtige spirit bomb oplaadt (Dragonball Z-referentie voor de fans, Red.). Daarnaast ga je nog harder trainen als je thuiskomt. Vingerboarden, campussen, joggen, heel de reutemeteut. En je trekt je schoenen weer aan. Dit is overigens ook het moment dat je geblesseerd raakt.

De voet glijdt weer van de tree en je stort weer naar beneden. De val lijkt langer te duren dan normaal en wanneer je de grond raakt staar je voor een moment in de leegte. Dit is het dan. Je bent te zwak, te soft, eigenlijk gewoon niet waardig om deze pas te maken. Een traan welt op in je rechteroog en je keel wordt droog. “Ben je nou aan het huilen?” vraagt je spotter schertsend. Een ontroostbare blik is het enige antwoord dat hij krijgt.

Tot slot volgt de acceptatie. Je raapt alle stukjes ziel die je het afgelopen half uur over de rots hebt gestrooid bij elkaar. De schoenen gaan uit en de jas gaat aan. “Het is genoeg geweest,” mompel je, terwijl je de crux uit je hoofd probeert te verbannen. “We gaan bier drinken, ik ben er klaar mee.” Stapje voor stapje loop je weg van de obsessie en alle pijn die het opleverde, totdat je het volgende blok ziet.

De schoenen gaan aan en de pofzak uit de tas. “Misschien is dit wel iets.” Er zwemmen immers meer boulders in de zee.

Toru Nakajima

En nu terug naar Toru. De vijf fasen doorloopt hij net als elke andere klimmer die zijn project niet los kan laten, maar de laatste fase maakt plaats voor iets nieuws: euforie. Toru Nakajima is namelijk geen zwakke vaatdoek, hij is een strijder. En strijders laten niet los voordat de boulder getopt is.

Lees ook: Lucid Dreaming (8C) door Toru Nakajima

Over de auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Paul Kaufman

Hoofdredacteur en mede-oprichter van Siked! Deze taaltechneut eet gewoonlijk keien als ontbijt, maar gooit eigenlijk net zo lief een touwtje uit. Naast klimmen en boulderen doet Paul vooral aan klimmen en boulderen.